آیین نامه اجراء مفاد تبصره ماده ۲۴ [ ۱۲۴] قانون مالیاتهای مستقیم مصوب ۱۳۴۵/۱۲/۲۸ راجع به تعیین نصاب حداکثر برای بعضی از هزینه های قابل قبول در محاسبه درآمد مشمول مالیات

ماده ۱ - نصابهای معینه در این آیین‌نامه برای بعضی از هزینه‌های قابل قبول در محاسبه درآمد مشمول مالیات مقرر در ماده ۱۲۴ قانون مالیاتهای‌مستقیم مصوب ۲۸ر۱۲ر۴۵ که مستند به مدارک باشد تا حدودیکه تعیین شده است برای تشخیص درآمد مشمول مالیات مودیانیکه باید درآمد آنان بر‌اساس دفاتر قانونی تشخیص داده شود قابل محاسبه خواهد بود و مازاد بر آن در محاسبه در آمد مشمول مالیات قابل پذیرش نیست.

ماده ۲ - هزینه‌هائیکه برای آن نصاب حداکثر تعیین می‌شود عبارت است از:

۱ - هزینه مسافرت مدیران و بازرسان و کارکنان اشخاص حقوقی بخارج از ایران که به منظور رفع حوائج مربوط بموسسه باشد تا حدود ذیل‌قابل پذیرش خواهد بود:

‌الف - مسافرت بخارج از ایران در مورد اشخاص حقوقی برای تمام افراد مذکور در فوق جمعاً در هر سال حداکثر به مدت ۶۵ روز به قرار روزی‌سه هزار ریال بابت هزینه اقامت ولی در مورد شرکتها و سایر اشخاص حقوقی که در امر تولید و صنعت سرمایه‌گذاری کرده‌اند حداکثر چهار ماه به قرار روزی سه هزار ریال.

ب - مسافرت بخارج از ایران در مورد اشخاص حقیقی برای تمام افراد مذکور در فوق جمعاً در هر سال حداکثر به مدت ۲۴ روز به قرار روزی سه‌هزار ریال بابت هزینه اقامت.

تبصره - مبالغ مذکور در بندهای الف و ب شامل هزینه پذیرائی در خارج از ایران نیز خواهد بود و خارج از این مبالغ هزینه دیگری به عنوان هزینه‌پذیرائی در خارج قبول نخواهد شد.

پ - هزینه ایاب و ذهاب با وسیله نقلیه هوایی یا دریائی یا زمینی علاوه بر هزینه اقامت در خارج که به شرح فوق تعیین شد است نیز قابل پذیرش‌است.

۲ - پاداش پرداختی مربوط بشغل و به مناسبت خدمت در موسسه تا یک برابر حقوق اصلی و مزایای ماهانه در یک سال قابل قبول است.

۳ - عیدی پرداختی بکارکنان در سال تا دو برابر حقوق اصلی و مزایای ماهانه و حداکثر تا سی هزار ریال و در مورد کارگران به میزانیکه در قانون‌کار یا قوانین دیگر مربوط بکارگران تعیین شده است یا بعداً خواهد شد قابل قبول است و بهر حال در این مورد هم حداکثر تا دو برابر حقوق اصلی و‌مزایا یا دستمزد قابل محاسبه خواهد بود.

۴ - مزایای غیر نقدی کارکنان مذکور در شق چهارم بند (ب) ماده ۱۲۴ قانون به قرار ذیل قابل محاسبه در هزینه است:
الف - بابت هزینه مسکن تا پانزده درصد مقرری یا مزد یا حقوق اصلی.
ب - بابت وسیله نقلیه با راننده و سوخت یا بدون آنها به قرار پنج هزار ریال در ماه.

۵ - هزینه‌های جزئی در محل استیجاری موسسه که عرفاً به عهده مستاجر است (‌مندرج در قسمت آخر شق یکم بند (پ) ماده ۱۲۴ قانون) تا ده‌درصد مال‌الاجاره سالانه مورد اجاره.

۶ - هزینه‌های مذکور در شق ششم بند (پ) ماده ۱۲۴ که تا حدود ذیل قابل محاسبه است:
الف - دلالی حسب مورد و نوع کالای مورد معامله حداکثر تا دو درصد مبلغ معامله‌ای که حق دلالی به آن تعلق گرفته است.
ب - حق‌العمل تا چهار درصدی به اقتضای نوع و کیفیت معامله‌ای که وسیله حق‌العمل‌کار انجام شده است. در صورتی که قرارداد خاصی در این‌مورد بین طرفین وجود داشته باشد بر مبنای نرخ مندرج در قرار داد.

۷ - حق‌المشاوره پرداختی در صورتی که برای پرداخت آن بین صاحب کار و مشاور قراردادی منعقد شده باشد طبق قرارداد و الا با ارائه مدرک‌برای اثبات کار انجام شده که به موجب آن استحقاق دریافت حق مشاوره حاصل شده است و بهر حال در صورت نبودن قرارداد بابت‌حق‌المشاوره‌های مختلف پرداختی بیک یا چند نفر مشاور مجموعاً در سال تا مبلغ سیصد هزار ریال قابل احتساب بهزینه است.

۸ - بابت حق حضور در جلسات برای هر شخص تا دو هزار ریال برای هر جلسه.

۹-هزینه حسابرسی مالیاتی در حدود تعرفه دستمزد حسابداران رسمی مذکور در تبصره ۲ ماده ۲۷۷ قانون مالیاتهای مستقیم هزینه حسابرسی که موسسه براﻯ حصول اطمینان خود و شرکاء یا مقاصد ضروری دیگر به عمل میآورد با توجه به قرارداد در حدود متعارف و به تناسب کار انجام یافته قابل قبول خواهد بود و بهر حال در یک سال مالیاتی هزینه هر یک از این دو نوع حسابرسی فقط یکبار جزء هزینه‌های قابل قبول پذیرفته میشود.

۱۰ - بابت هزینه تبلیغات مذکور در شق یازدهم بند (پ) ماده ۱۲۴ قانون به قرار ذیل:
الف - هزینه تبلیغات برای ساخت کالائی که تولید آن در دوره مالی آتی است از تاریخ شروع به فروش به فروش به اقساط مساوی ظرف ۵ سال‌مستهلک خواهد شد.
پرداخت هزینه تبلیغات در سال اول بهره‌برداری همان کالا ۵۰% بهای خالص فروش همان محصول قابل قبول در هزینه تولید است.
پرداخت هزینه تبلیغات در سال دوم بهره‌برداری همان کالا۵۰% بهای خالص فروش همان محصول قابل قبول در هزینه تولید است.
پرداخت هزینه تبلیغات در سال سوم بهره‌برداری همان کالا ۲۰% بهای خالص فروش همان محصول قابل قبول در هزینه تولید است.
پرداخت هزینه تبلیغات در سال چهارم و بعد بهره‌برداری همان کالا ۱۰% بهای خالص فروش همان محصول قابل قبول در هزینه تولید است.
ب - درباره واردکنندگان کالا از خارج و صاحبان مشاغل دیگر که کارشان خرید و فروش کالا است تا ۵ر۷% درصد فروش.
پ - نسبت بسینماها تا ۳ درصد فروش بلیط پس از وضع عوارض.
ت - در مورد سایر مشاغل تا سه درصد درآمد ناویژه قابل قبول است.

تبصره - هزینه‌هاﻯ تبلیغات در موارد مذکور در این بند در صورتی جزو هزینه‌هاﻯ قابل قبول در تشخیص درآمد مشمول مالیات پذیرفته میشود که‌درصدی از آن بمصرف مطبوعات رسیده باشد. درصد مذکور در این تبصره از طرف وزارت اطلاعات و وزارت اقتصاد تعیین و اعلام خواهد شد.

۱۱ - نصاب یک برابر و نیم حداکثر مدت استهلاک مقرر در تبصره یکم جدول استهلاکات مصوب ۴۷.۲.۲۲ کمیسیون دارائی مجلس شورای ملی‌فقط ناظر بمواردی است که مدت مقرر در آیین‌نامه مذکور کمتر از مدت استهلاکی باشد که مطابق مقررات سابق بر مبنای نرخ معموله قابل استهلاک‌بوده است.

آیین‌نامه فوق مشتمل بر دو ماده و یک تبصره در تاریخ روز چهارشنبه دوازدهم تیر ماه یکهزار و سیصد و چهل و هفت به تصویب کمیسیون دارائی‌مجلس شورای ملی رسیده به استناد تبصره ماده ۱۲۴ قانون مالیاتهای مستقیم مصوب ۱۳۴۵.۱۲.۲۸ قابل اجرا میباشد.

رئیس مجلس شورای ملی - مهندس عبدالله ریاضی