ماده واحده: به دولت اجازه داده میشود از ابنیه و اراضی متعلق بخود که مورد احتیاج نباشد به منظور ایجاد تاسیسات و استفاده به موسساتعامالمنفعه - خیریه - درمانی - فرهنگی - آموزشی - ورزشی - امدادﻯ و اجتماعی که به صورت غیر انتفاعی اداره شوند بنا به پیشنهاد وزارت آبادانیو مسکن و تصویب هیات وزیران بدون اخذ بها واگذار نماید ابنیه و اراضی واگذار شده و مستحدثات در آن عیناً و منفعتاً تحت هیچ عنوان قابلیتانتقال بغیر ندارد.
تبصره ۱ - مساحت زمین مورد تقاضا و مدت لازم برای ایجاد تاسیسات در آن به تشخیص وزارت آبادانی و مسکن باید متناسب با طرح مربوط باشد.
تبصره ۲ - موسسه عامالمنفعه تقاضاکننده زمین باید اعتبار لازم را براﻯ اجراﻯ طرح خود در اختیار داشته باشد.
تبصره ۳ - در صورتی که ظرف مدت مقرر در تصویبنامه طرح مربوط اجرا نشود و یا بر خلاف منظوریکه از واگذارﻯ آن بوده است مورد استفاده قرار گیرد ابنیه و اراضی و مستحدثات واقع در آن به دولت مسترد خواهد شد.
تبصره ۴ - در صورت انحلال یا رفع نیاز موسسه تقاضاکننده ابنیه و اراضی و مستحدثات واقع در آن به دولت مسترد خواهد شد.
تبصره ۵ - اراضی دولتی واقع در خارج از محدوده شهرها از شمول مقررات این قانون مستثنی است و در مورد واگذارﻯ آنها طبق قوانین و مقرراتمربوط عمل خواهد شد.
قانون فوق مشتمل بر یک ماده و پنج تبصره پس از تصویب مجلس شوراﻯ ملی در جلسه روز سهشنبه ۱۳۵۱.۱۰.۱۲ در جلسه روز دوشنبه شانزدهمبهمن ماه یکهزار و سیصد و پنجاه و یک شمسی به تصویب مجلس سنا رسید.
رئیس مجلس سنا - جعفر شریف امامی