رابطه اجرت المثل ایام زوجیت و زندگی مشترک

رأی شعبه دیوان عالی کشور

شماره پرونده : ۹۳۰۹۹۸۲۸۳۱۹۰۰۰۶۱ شماره دادنامه : ۹۵۰۹۹۷۰۹۰۸۶۰۰۰۸۷ شعبه : شعبه سی ام دیوان عالی کشور تاریخ : ۱۳۹۵/۰۳/۱۸-۱۰:۱۲ قاضی : محمدعلی کریم پور قاضی : عبدالغفور دری
خلاصه جریان پرونده
آقای ح.الف. الف. در تاریخ ۹۳/۲/۷ دادخواستی به طرفیت خانم پ. م. به خواسته صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق تقدیم دادگاههای عمومی بوئین زهرا نموده و چنین توضیح داده که خوانده طبق سند نکاحیه تقدیمی همسر شرعی و دائمی اینجانب بوده و پس از گذشت چندین سال از زندگی مشترک دارای یک فرزند به نام سینا بوده متأسفانه مدت قابل توجهی است که بصورت متارکه با یکدیگر زندگی می نمائیم و هیچگونه تفاهم اخلاقی با هم نداریم لذا تصمیم به جدائی دارم و تقاضای رسیدگی و صدور حکم بشرح ستون خواسته را دارد. (تاریخ وقوع عقد ۸۳/۶/۲۹ می باشد) رسیدگی به موضوع به شعبه اول دادگاه عمومی حقوقی بوئین زهرا ارجاع گردیده و شعبه مرجوع الیه طرفین را به دادرسی دعوت نموده و در جلسه مقرر به تاریخ ۹۳/۲/۱۵ که با حضور زوجین تشکیل گردیده خواهان اظهار داشته تقاضای طلاق دارم و علت طلاق هم اینست که با هم تفاهم اخلاقی نداریم خوانده اظهار می دارد حاضر نیستم طلاق بگیرم اگر خواهان بخواهد طلاق بدهد باید کل حق و حقوق مرا پرداخت کند در مورد جهیزیه طرح دعوی کرده ام و طبق آن عمل خواهد شد در مورد نفقه طرح دعوی کرده ام و رأی صادر شده و در حال اجراء می باشد اجرت المثل هم می خواهم فرزند مشترکی به نام سینا ۷ ساله داریم که حضانت آن طبق قانون تعیین شود در پایان جلسه دادگاه قرار ارجاع امر به کارشناسی جهت تعیین اجرت المثل صادر و همچنین قرار ارجاع امر به داوری صادر می نماید و دستور ابلاغ مراتب را به طرفین جهت معرفی داوران خود داده است و زوجه داور مورد نظر خود را معرفی نموده لیکن زوج از دادگاه تقاضا نموده تا داور برای او تعیین نماید چون نتوانسته است فرد خاصی را معرفی نماید دادگاه نسبت به تعیین داور برای زوج اقدام کرده و داوران سعی در اصلاح ذات البین نموده لیکن موفق به اصلاح آنان نشده اند و هر یک جداگانه نظریه خود را به دادگاه اعلام داشته اند کارشناس منتخب دادگاه نیز نظریه خود را در مورد اجرت المثل ایام زندگی مشترک از ۸۳/۹/۲۶ لغایت سال ۱۳۹۳ به طور میانگین ماهیانه دو میلیون ریال اعلام داشته با این توضیح که زوجین در دو مقطع یکی ۹۱/۱/۱ الی ۹۱/۵/۱ و دیگری ۹۱/۹/۲۲ الی ۹۳/۲/۱ زندگی مشترک نداشته و جدا از هم زندگی می کرده اند. دادگاه دستور ابلاغ نظریه کارشناس را به طرفین داده تا چنانچه اعتراضی داشته باشند ظرف یک هفته اعلام دارند خانم ف. بابائی وکیل دادگستری نیز وکالت زوجه را عهده دار شده است هم زوج و هم وکیل زوجه به نظریه کارشناس اعتراض نموده اند دادگاه قرار ارجاع امر به هیئتی از کارشناسان سه نفره صادر نموده و هیئت کارشناسی نیز پس از بررسی های لازم نظریه خود را در مورد اجرت المثل زوجه به تفکیک هر سال تعیین و اعلام نموده اند (برگ های ۵۴ و ۵۵ پرونده) دادگاه با تعیین جلسات دیگری و استماع اظهارات زوجین و وکیل زوجه درخصوص حقوق مالی زوجه و نیز کسب نظریه پزشکی قانونی در مورد بارداری زوجه که حسب اعلام نظریه پزشکی قانونی علائم بارداری در وی مشاهده نشده و نیز معرفی زوجین به امور اجتماعی بهزیستی بوئین زهرا و اعلام نظریه مرکز مزبور مبنی بر اینکه زوجین هرگز به تفاهمات لازم با یکدیگر نخواهند رسید و جدایی ایشان از یکدیگر به مراتب بسی بهتر از ادامه زندگی مشترک است سرانجام دادگاه در تاریخ ۹۴/۷/۲۵ در وقت فوق العاده ختم رسیدگی را اعلام و بشرح دادنامه شماره ۹۴۰۹۹۷۲۸۳۱۹۰۰۴۶۷ - ۹۴/۷/۲۵ به صدور رأی مبادرت نموده است و ضمن اشاره به اینکه مساعی مرکز مداخله در امور خانواده بهزیستی به منظور کاهش طلاق و مساعی داوران و مساعی دادگاه در جهت اصلاح زوجین مؤثر واقع نشده و اینکه اختیار طلاق با مرد است و استناد به ماده ۱۱۳۳ قانون مدنی و نیز ماده ۲۹ قانون حمایت خانواده مبادرت به صدور گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق با اعتبار سه ماهه از تاریخ ابلاغ رأی قطعی در مورد حقوق مالی زوجه نیز تعیین تکلیف کرده است و بلحاظ فوت فرزند مشترک موضوع حضانت طفل نیز منتفی شده و از جمله حقوق مالی زوجه اجرت المثل است که با استدلال منعکس در رأی مبلغ ۵۱/۶۷۵/۷۴۰ ریال تعیین و اعلام گردیده و به سایر جهات موضوع نیز اشاره شده است متعاقب صدور و ابلاغ رأی مزبور زوجه با وکالت خانم ف. بابائی تجدیدنظرخواهی نموده و عمده اعتراض وی در مورد مبلغ اجرت المثل تعیین شده در حکم دادگاه است که کمتر از مقداری است که هیئت کارشناسی در آن مورد نظر داده (با لحاظ مدتی که زندگی مشترک نداشته اند) پرونده در شعبه چهارم دادگاه تجدیدنظر استان قزوین مطرح شده و شعبه مرقوم نیز در تاریخ ۹۴/۱۰/۶ در وقت فوق العاده به موضوع رسیدگی و بشرح دادنامه شماره ۹۴۰۹۹۷۲۸۱۱۹۰۱۱۷۵ - ۹۴/۱۰/۷ با اصلاح مبلغ اجرت المثل از مبلغ ۵۱/۶۷۵/۷۴۰ ریال به مبلغ ۱۱۴/۵۹۳/۶۳۲ ریال (برابر نظریه هیئت کارشناسی) تجدیدنظرخواهی را رد و دادنامه تجدیدنظرخواسته را تأیید و استوار نموده است و پس از صدور و ابلاغ رأی مزبور زوج آقای ح.الف. الف. فرجامخواهی نموده که پرونده پس از تکمیل و تبادل لوایح جهت رسیدگی به فرجامخواهی مذکور به دیوان عالی کشور ارسال و حسب الارجاع در این شعبه مطرح و اینک در دستور کار شعبه قرار گرفته است عمده اعتراض فرجامخواه در مورد میزان اجرت المثل و عدم استحقاق فرجامخوانده می باشد. مفاد لایحه فرجامخواه و نیز مفاد لایحه وکیل فرجامخوانده حین شور قرائت می گردد.هیئت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای محمدعلی کریم پورعضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده نسبت به دادنامه شماره ۹۴۰۹۹۷۲۸۱۱۹۰۱۱۷۵ - ۹۴/۱۰/۷ فرجام خواسته مشاوره نموده چنین رأی می دهد:
رأی شعبه
درخصوص فرجامخواهی آقای ح.الف. الف. نسبت به دادنامه فوق صادره از شعبه چهارم دادگاه تجدیدنظر استان قزوین در قسمتی که ناظر به تعیین اجرت المثل فرجامخوانده (خانم پ. م. ) بشرح فوق الاشعار می باشد نظر به اینکه دادگاه تجدیدنظر در محاسبه اجرت المثل کل مبلغی را که هیئت کارشناسی در نظر گرفته بدون کسر و احتساب مدت هائی که زوجین با هم نبوده اند مورد حکم قرار داده است که علی الاصول بایستی اجرت المثل زوجه در دو مقطع زمانی که در نظریه کارشناسان بعمل آمده (۹۱/۱/۱ الی ۹۱/۵/۱ و ۹۱/۹/۲۲ الی ۹۳/۲/۱) و جدا از هم زندگی کرده اند از کل مبلغ کسر می گردید که با محاسبه بعمل آمده معلوم گردیده مبلغ باقیمانده ۸۳/۶۴۶/۴۳۳ ریال خواهد بود بنا به مراتب با اصلاح مبلغ اجرت المثل زوجه از مبلغ ۱۱۴/۵۹۳/۶۳۲ ریال مندرج در رأی دادگاه تجدیدنظر به مبلغ ۸۳/۶۴۶/۴۳۳ ریال و رد فرجامخواهی فرجامخواه بلحاظ عدم اعتراض مؤثر و صحیح بودن اساس رأی مستنداً به ماده ۴۰۳ قانون آئین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی رأی فرجامخواسته ابرام می گردد این رأی قطعی است.
شعبه سی ام دیوان عالی کشوررئیس شعبه : محمدعلی کریم پور                 مستشار شعبه : عبدالغفور درّی