ماده اول - اطبائی که تاکنون موفق باخذ اجازهنامه رسمی نشدهاند چنانچه مدلل دارند مدت ده سال متوالی مشغول طبابت بودهاند میتوانند درمجلس امتحانی که در وزارت معارف و مراکز عمده ایالات و ولایات (با عضویت اطباء دیپلمه و اطباء مجاز در طب قدیم) تشکیل خواهد شد امتحاندهند در صورتی که امتحانات آنها مورد قبول واقع شود اجازهنامه طبابت بآنها داده خواهد شد و فقط در حدودی که به آنها اجازه داده شده است حقطبابت خواهند داشت.
ماده دوم - اطبائیکه از این ببعد بر طبق این قانون اجازه طبابت میگیرند و دیپلم از مدارس طب دولتی داخله و خارجه ندارند حق استعمال کلمه(دکتر) نخواهند داشت.
ماده سوم - وزیر معارف مامور اجرای این قانون است.
ماده الحاقیه (منسوخ ۱۳۰۶/۰۹/۰۲)- مدت امتحانات مذکوره در ماده اول قانون اجازه نامه طبابت مصوب ۲۸ شهریور ۱۳۰۶ از تاریخ تصویب این ماده تا دو سال خواهد بود.
این قانون که مشتمل بر سه ماده است در جلسه بیست و هشتم شهریور ماه یکهزار و سیصد و شش شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.
رئیس مجلس شورای ملی - حسین پیرنیا