رای شماره ۲۱۸ مورخ ۱۳۸۶/۰۴/۱۰ هیات عمومی دیوان عدالت اداری
کلاسه پرونده: ۹۱/۸۴
شاکی:آقای سیدمحمد خطیبی
موضوع:ابطال دستورالعمل ماده یک آییننامه اجرایی بند (ر) تبصره ۵ قانون بودجه سال ۱۳۸۲ کل کشور به شماره ۴۰۸۶/۳۳ مورخ ۲۵/۱/۱۳۸۳ سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور
تاریخ رای:یکشنبه ۱۰ تیر ۱۳۸۶
شماره دادنامه: ۲۱۸
مقدمه: شاکی به شرح دادخواست تقدیمی اعلام داشته است، به موجب بند (ر) تبصره ۵ قانون بودجه سال ۱۳۸۲ کل کشور مقرر شده، به ازای هر سال خدمت حداقل ۱۰ روز حقوق پاداش به بازنشستگان قبل از ۱۳۷۸ از طریق دولت پرداخت گردد و هیات وزیران هم به موجب آییننامه اجرایی مورخ ۱۳۸۲/۱۰/۲۸ که بر اساس بند (ر) مذکور تصویب شده به ازاء هر سال خدمت ۱۰ روز حقوق بدون ذکر مدت خدمت تجویز نموده است. در قانون مذکور و مصوبه هیات وزیران ذکری از مدت خدمت اضافه بر ۳۰ سال به میان نیامده است، ولی سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور خودسرانه و خارج از حدود اختیارات خود مبادرت به صدور بخشنامه مبنی بر محاسبه مدت ۳۰ سال خدمت در محاسبه پاداش نموده و سازمان بازنشستگی کشور هم بر مبنای بخشنامه فوق محاسبه اضافه بر ۳۰ سال را مجاز نمیداند. بنابراین چون صدور بخشنامه فوق موجب تضییع حق بازنشستگان که ۳۰ سال بیشتر خدمت دارند، گردیده است، استدعای ابطال دستورالعمل شماره ۴۰۸۶/۳۳ مورخ ۱۳۸۳/۰۱/۲۵ سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور را دارد. مدیرکل دفتر حقوقی و دبیرخانه هیات عالی نظارت سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور در پاسخ به شکایت مذکور طی نامه شماره ۳۰۷۳۱/۱۶۰۴ مورخ ۱۳۸۴/۰۳/۱۸ اعلام داشتهاند، در بند (ر) تبصره ۵ قانون بودجه سال ۱۳۸۲ قانونگذار صرفاً به ذکر کلیاتی در مورد پرداخت پاداش به بازنشستگان قبل از سال ۱۳۷۸ به سنده نموده و لذا هیات وزیران برای تعیین جزئیات اجرایی پرداخت پاداش فوق میبایست نسبت به تصویب آییننامه اقدام مینمود. از طرفی در بند فوقالذکر آمده است که ۲% از هزینه عملیات جاری شرکتهای دولتی و... به این امر اختصاص مییابد که مسلماً مبلغ محدودی است و هیات وزیران صرفاً با اعمال محدودیتهایی میتوانست این مبلغ را به بازنشستگان ذینفع پرداخت نماید و از جمله این محدودیتها، تعیین سقف سی سال خدمت در پرداخت پاداش بوده است. مضافاً اینکه در مورد مستخدمین شاغل نیز همواره قانونگذار جهت پرداخت پاداش پایان خدمت به هنگام بازنشستگی، حداکثر سی سال خدمت را مبنا و ملاک محاسبه قرار داده است که از آن جمله میتوان به قانون پرداخت پاداش پایان خدمت و بخشی از هزینههای ضروری به کارکنان دولت مصوب سال۱۳۷۵ و اصلاحیه بعدی وماده ۷ قانون اصلاح پارهای ازمقررات مربوط به حقوق بازنشستگی، بانوان شاغل، خانوادهها و سایر کارکنان مصوب ۱۳۷۹/۰۲/۱۳ مجلس شورای اسلامی اشاره نمود که به موجب آنها مقرر گردیده، خدمت مازاد بر سی سال در پرداخت پاداش موضوع قانون صدرالذکر، قابل احتساب نخواهد بود. بنابراین چنانچه ملاحظه میشود، مبنای پرداخت پاداش پایان خدمت به مستخدمین شاغل حداکثر سی سال خدمت است و هیچ گاه سنوات مازاد بر سی سال ملاک عمل نبوده است که مسلماً در مورد بازنشستگان نیز نمیتواند فراتر از سی سال در نظر گرفته شود با عنایت به مراتب فوق حقی از نامبرده تضییع نشده و تقاضای رد شکایت را دارد. هیات عمومی دیوانعدالت اداری در تاریخ فوق با حضور روسا و مستشاران و دادرسان علیالبدل شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره با اکثریت آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رای مینماید.
رای هیات عمومی
قطع نظر از اینکه مدت خدمت کارکنان دولت از حیث احتساب آن به منظور پرداخت پاداش پایان خدمت به موجب قوانین مربوط سی سال شمسی قید شده است، اساساً با عنایت به مندرجات لایحه جوابیه شماره ۳۰۷۳۱/۱۶۰۴ مورخ ۱۳۸۴/۰۳/۱۸ مدیرکل دفتر حقوقی و دبیرخانه هیات عالی نظارت سازمان مدیریت و برنامهریزی کشور و محدودیت اعتبار مقرر در بند (ر) تبصره ۵ قانون بودجه سال ۱۳۸۲ کل کشور که برای پرداخت پاداش پایان خدمت مستخدمین بازنشسته سال ۱۳۷۸ به قبل اختصاص داده شده است، بند ۵ دستورالعمل ماده یک آییننامه اجرایی بند (ر) تبصره ۵ قانون مذکور که در جهت هدف مقنن و محدودیت اعتبار تخصیص یافته، خدمات مازاد بر سی سال را در محاسبه پرداخت پاداش پایان خدمت غیر قابل احتساب اعلام داشته است، مغایرتی با قانون ندارد و خارج از حدود اختیارات نیز نمیباشد.