رای وحدت رویه شماره ۲۶۴ تا ۲۸۷ مورخ ۱۳۹۲/۰۴/۲۴ هیات عمومی دیوان عدالت اداری

بسم الله الرحمن الرحیم

شماره دادنامه: ۲۶۴ الی ۲۸۷

تاریخ دادنامه: ۲۴/۴/۱۳۹۲

کلاسه پرونده: ۸۸/۹۸۰- ۸۹/۴۱۱- ۹۰/۸۹۵، ۲۴۴، ۱۳۳، ۱۰۸، ۱۳- ۹۱/۴۶۸- ۹۲/۳۵۵، ۳۳۰، ۳۲۹، ۳۲۸، ۳۲۷، ۳۲۶، ۲۹۴، ۲۹۳، ۲۹۲، ۲۹۱، ۲۹۰، ۲۸۹، ۲۸۸، ۲۸۷، ۲۸۵، ۲۸۴

مرجع رسیدگی: هیات عمومی دیوان عدالت اداری

شکات: آقایان ۱- خیراله کهریزی ۲- اسماعیل دیانت ۳- لطیف پناهی کلاشی ۴- علی اصغر شعبانی ۵- فریدون فرحناکی ۶- فرشید مبسم ۷- منصور مومنی ۸- میراحمد حسینی نقی دیزج ۹- حسین حاصلی راد ۱۰- نعمت موسایی ابوخیلی ۱۱- مسعود اکبری ۱۲- رضا اشرفی ۱۳- رامین مرادی ۱۴- ابوالقاسم حیدری ۱۵- محمدرضا ایزدی ۱۶- عبدالرضا حسینی فر ۱۷- حمزه ورزشکار ۱۸- شهریار احمدیان ۱۹- داریوش آذرنوش، خانمها ۲۰- پروین روحنواز ۲۱- اعظم سعیدی نژاد و ۲۲- شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران ۲۳- معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی ریاست جمهوری

موضوع شکایت و خواسته: اعلام تعارض در آراء صادر شده از شعب دیوان عدالت اداری

گردش کار: اعلام کنندگان تعارض مدعی شده اند که شعب دیوان عدالت اداری در رسیدگی به دادخواست اشخاص به خواسته بهره مندی از فوق العاده ویژه کارشناسان موضوع طرح مسیر ارتقای شغلی، آراء معارض صادر کرده اند. نامبردگان رفع تعارض و صدور رای وحدت رویه را خواستار شده اند. گردش کار و مشروح آراء به قرار زیر است: آراء مربوط به وارد دانستن شکایت الف: شعبه یازدهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده های شماره ۱۱/۸۸/۱۲۸۶ و ۱۳۰۵/۸۷/۱۱ و ۱۱/۸۷/۱۲۹۹ با موضوع شکایت آقایان داود شمالی، رسول آقایی متین و سیدمحمدسلیم بهرامی به طرفیت اداره کل امور کارکنان راه آهن جمهوری اسلامی ایران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه های شماره ۴۸۹- ۱۳۸۹/۰۴/۰۱، ۵۲۳-۱۳۸۸/۰۴/۳۰، ۶۹۸-۱۳۸۸/۰۶/۱۱، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: حسب محتویات پرونده نظر به این که مطابق لایحه دفاعیه طرف شکایت ثبت شده به شماره ۷۴۹- ۱۳۸۸/۰۳/۲۷ شاکی صرفاً با لحاظ رعایت سهمیه مقرر در مصوبه هیات وزیران به شماره ۲۵۷۰۳- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ از سوی هیات ممیزه واجد شرایط جهت برخورداری از مزایای طرح ارتقای شغلی کارشناسان، مدیران و... نشده است در حالی که به موجب اصلاحیه ردیف ۶ مصوبه موصوف طی مصوبه شماره ۹۸۵۲۰/۱۸۰۲- ۱۳۸۶/۰۷/۲۹ موضوع تعیین سهمیه برای مشمولان و واجدین امتیاز لازم جهت استفاده از طرح ارتقای شغلی حذف شده است، لذا استحقاق شاکی بابت مزایای طرح ارتقای شغلی محرز است به همین جهت حکم به وارد دانستن شکایت و الزام به برقراری مزایای موصوف را صادر و اعلام می‌نماید. رای دیوان قطعی است. ب: شعبه یازدهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده های شماره ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۳۴۶۳۷، ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۰۳۳۰۱، ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۳۰۳۱۷، ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۱۰۴۹۷ با موضوع شکایت آقایان سیدحسن موسوی، حجت اله فلاحی، ماندانا لقمانی، اشرف قنبریان شربیانی به طرفیت اداره کل امور کارکنان راه آهن جمهوری اسلامی ایران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه های شماره ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۱۰۰۱۳۰، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۱۰۰۱۲۴، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۱۰۰۱۲۳، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۱۰۰۱۳۸- ۱۳۸۹/۰۷/۲۸ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: ملخص و ماحصل ادعای شاکی این است در اجرای تصویب نامه هیات وزیران از مشمولان طرح تعیین مسیر ارتقای شغلی کارشناسان بوده ولکن تاکنون مشتکی عنه از تخصیص فوق العاده ویژه کارشناسی امتناع نموده و لذا خواستار الزام مشتکی عنه به اعمال حقوق مکتسبه از زمان اجرایی شدن طرح مورد نظر شده است و متعاقب حصول اطلاع از شکایت شاکی دستگاه طرف شکایت طی لایحه دفاعیه شماره ۶۹۳۷/۲۹/۱۵- ۱۳۸۹/۰۶/۳۱ که طی شماره ۹۰۹۰۱۰۰۱۰۷- ۱۳۸۹/۰۷/۰۳ ثبت دفتر لوایح شعبه شده است اجمالاً اعلام داشته است شاکی از جمله کارکنان غیر رسمی با عنوان «ثابت شرکتی» می‌باشد و بر اساس شرایط مقرر در طرح مسیر ارتقای شغلی کارشناسان، مشاوران، مدیران در صورت کسب حداقل امتیاز لازم با موافقت هیات ممیزه تعیین شده در طرح می توانسته تا قبل از تاریخ ۱۳۸۸/۰۱/۰۱ از مزایای پیش بینی شده بهره مند شود و با توجه به این که نماینده وقت سازمان مدیریت و برنامه ریزی سابق با مشمولیت کارکنان ثابت شرکتی موافقت ننمود از انجام ارزیابی شاکی خودداری گردید با توجه به محتویات پرونده نظر به این که اولاً: هدف و فلسفه وضع طرح تعیین مسیر ارتقای شغلی کارشناسان مشاوران و مدیران به منظور جذب، نگهداری و تقویت کارشناسان و مدیران متخصص و افزایش انگیزه وکارایی در انجام وظایف محوله و بهبود کیفیت خدمات به ارباب رجوع بوده است و قائل شدن به خروج کارکنان غیر رسمی با عنوان « ثابت شرکتی» با اهداف و مقاصد این طرح در تغایر آشکار می‌باشد. ثانیاً: مستفاد از بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ سازمان مدیریت و برنامه ریزی وقت آن دسته از شرکتهای دولتی مشمول قانون نظام هماهنگ پرداخت که دارای وظایف ستادی بوده و مستخدمان آنها علاوه بر وظایف و مسئولیتهای ناشی از شغل مورد تصدی عهده دار و در پاره ای از وظایف مذکور در بند ۲ بخشنامه مذکور می‌باشند با تشخیص هیات ممیزه مشمول طرح می‌باشند و این بدان مفهوم نیست که هیات ممیزه مجاز باشد با این استدلال که شاکی مشمول طرح نبوده از عمل به تکلیف مقرر در بخشنامه فوق که بررسی و تعیین امتیاز در ارزیابی داوطلبین استفاده از طرح مبحوث عنه خودداری نماید. ثالثاً: مشتکی عنه در لایحه دفاعیه به موجب دستورالعمل استخدام کارکنان غیر رسمی ثابت شرکتی موضوع مصوبه شماره ۲۰۰۰۰-۱۳۷۸/۱۱/۲۵ هیات مدیره شرکت راه آهن و اعمال طرح مذکور نسبت به کارکنان ثابت شرکتی نه تنها نفی ننموده بلکه قابل تعمیم به آنان دانسته است، لذا بنا به جهات فوق استحقاق شاکی بابت مزایای طرح موصوف محرز است به همین جهت حکم به وارد دانستن شکایت و الزام به طرح خواسته در هیات ممیزه به منظور برقراری فوق العاده ذکر شده را صادر و اعلام می‌نماید. رای دیوان قطعی است. ج: شعبه اول دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده های شماره ۱/۸۷/۱۵۴۵، ۱/۸۷/۷۶۲، ۱/۸۷/۱۸۰۶، ۱/۸۸/۱۱۹۳، ۱/۸۸/۴۳۷، ۱/۸۷/۶۴۹ با موضوع دادخواست آقایان رضا ناصری، راحله کشاورز پاشایی، قیصر یعقوبی، شهریار رادکیانپور، شراره خانی، بیژن خسروی ناشی به طرفیت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه های شماره ۲۹۰۵- ۱۳۸۷/۱۲/۲۶، ۱۸۲۷- ۱۳۸۷/۰۷/۲۹، ۵۳۲-۱۳۸۸/۰۳/۱۶، ۱۹۴۷- ۱۳۸۸/۱۰/۰۱، ۱۰۷۵- ۱۳۸۸/۰۸/۰۶، ۲۰۱۷-۱۳۸۷/۰۸/۲۷، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: خلاصه شکایت شاکی این است که علی رغم آن که مدرک وی فوق دیپلم می‌باشد ولی چون پست وی کارگزین است که در رده پستهای کارشناسی و تخصصی می‌باشد. لذا تقاضای برقراری فوق العاده ویژه کارشناسی را دارد وتوضیحاً بیان داشته که فوق العاده جذب و فوق العاده شغل تخصصی در مورد وی اعمال شده که موید تخصصی بودن شغل کارگزین است. فلذا با توجه به مراتب مذکور و جوابیه طرف شکایت ثبت شده به شماره ۴۳۴۳- ۱۳۸۷/۱۲/۱۹، نظر به این که به موجب مصوبه شماره ۱۰۷۴۰۰/۶/الف- ۱۳۸۴/۰۵/۱۲ هیات وزیران فوق العاده شغل متصدیان مشاغل رسته بهداشتی، درمانی وزارت بهداشت متناسب با سوابق تجربی مدارک تحصیلی مشابه در طرح طبقه بندی مشاغل معلمان افزایش می یابد و در سایر رسته ها تا مقطع کاردانی به میزان ۲۵ درصد و بالاتر از کاردانی ۱۵ درصد افزایش می یابد و در مصوبه مزبور برقراری فوق العاده صدرالذکر را تا مقطع کاردانی به میزان ۲۵ درصد پذیرفته که شامل مدرک فوق دیپلم نیز می‌شود ضمن این که بخشنامه شماره ۹۸۵۲۰/۱۸۰۲- ۱۳۸۶/۱۱/۲۹ شورای امور اداری و استخدامی کشور که داشتن مدرک لیسانس را شرط برخورداری از فوق العاده مزبور دانسته به تاریخ قبل از تصویب مصوبه تسری ندارد و با لحاظ این که مرجع تشخیص تحقق شرایط لازم جهت برخورداری از فوق العاده ویژه کارشناسی هیاتهای ممیزه طرح یاد شده در دستگاههای اداری می‌باشند. لذا با توجه به مراتب مذکور و بخشنامه شماره ۲۷۸۵- ۱۳۷۱/۰۵/۲۱ سازمان امور اداری و استخدامی کشور که شغل کارگزین/حسابدار را جزو مشاغل واجد شرایط جهت برخورداری از فوق العاده مزبور اعلام نموده. لذا حکم به وارد دانستن شکایت شاکی در حد طرح درخواست وی در هیات ممیزه صادر و اعلام می دارد. رای صادره با توجه به قسمت ذیل ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۸۵ قطعی است. د: شعبه اول دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱/۸۷/۲۰۵ با موضوع دادخواست آقای امیرحسین مشتری به طرفیت اداره کل امور کارکنان و منابع انسانی شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۱۸۷۵- ۱۳۸۷/۱۲/۱۹ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: حسب محتویات پرونده نظر به این که مطابق نظریه هیات ممیزه مربوط به مدیران راه آهن جمهوری اسلامی ایران در مورخ ۱۳۸۲/۰۸/۱۰ شاکی دارای امتیاز برخورداری از مصوبه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۲- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران تشخیص داده شده است و از طرفی به موجب مصوبه مورخ ۱۳۸۶/۰۷/۱۸ شورای امور اداری و استخدامی سازمان مدیریت در جایگزین نمودن عبارت جدید بدون قید در اعمال مصوبه تا ۶۵% کارکنان به جای بند آخر ردیف ۶ موضوع مصوبه می‌بایست کلیه واجدین شرایط مصوبه هیات وزیران از مزایای پیش بینی شده در آن برخوردار گردند و با لحاظ پست مدیریتی شاکی در امور اداری شرکت طرف شکایت با مدرک دیپلم مشارالیه مشمول مصوبه هیات وزیران می‌باشد و لایحه دفاعیه خوانده برخلاف مطالب معنونه و فاقد وجاهت قانونی است. لذا حکم به وارد دانستن شکایت شاکی و الزام به برقراری فوق العاده ویژه مدیران طبق مصوبه مورخ ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران را صادر و اعلام می‌نماید. رای دیوان قطعی است. ه-: شعبه اول دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱/۸۴/۲۳۴۱ با موضوع دادخواست آقای نورعلی گوران به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران و به خواسته احتساب ارتقای شغلی و پرداخت معوقه آن به موجب دادنامه شماره ۶۹۷-۱۳۸۶/۰۴/۳۰، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با عنایت به این که اولاً: حسب نامه شماره ۵۹۲۲۸/ک- ۱۳۷۷/۰۸/۲۳ پست سازمانی شاکی به حسابدار مرکز آموزش نیروی انسانی (کارشناس) اصلاح شده است. ثانیاً: جمع امتیازات وی حسب فرم ارزشیابی ۶۰۷ امتیاز بوده است، ثالثاً: سازمان آموزش و پرورش بدون درج پست سازمانی اصلاح شده شاکی که کارشناسی بوده پست وی را حسابدار قید نموده در حالی که پست وی کارشناس بوده علی هذا حکم به وارد دانستن شکایت و الزام سازمان طرف شکایت به احتساب ارتقای شغلی شاکی از مورخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ تا ۱۳۸۲/۱۲/۳۰ و پرداخت معوقه آن صادر و اعلام می‌شود. رای دیوان قطعی است. و: شعبه اول دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱/۸۳/۵۹۶۵ با موضوع دادخواست آقای فتحعلی کاکوئی به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران و به خواسته احتساب ارتقای شغلی و پرداخت معوقه آن به موجب دادنامه شماره ۴۸۸۸-۱۳۸۴/۱۲/۱۴ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با عنایت به این که رئیس سازمان آموزش و پرورش استان مازندران به شرح لایحه جوابیه شماره ۲۰۵/۱۱۸۰۵۶- ۱۳۸۳/۱۲/۲۲ صراحتاً اعلام کرده که به دلیل اشتباه غیر عمدی- تعدادی از مدارک امتیازآور شاکی جهت تصویب در هیات ممیزی مستقر در وزارت آموزش و پرورش - ضمیمه و ارسال نشده بود و پست وی نیز به جای کارشناس با عنوان (حسابدار مسئول) درج شده بود و به همین دلیل برقراری فوق العاده ویژه جهت ایشان از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ تایید نشده است - لیکن پس از اطلاع از این امر مجدداً مدارک مورد لزوم ارسال شده و این بار هیات ممیزی، تاریخ اجرای برقراری فوق العاده ویژه را از ۱۳۸۲/۰۷/۰۱ برای نامبرده تعیین و تصویب کرده است با توجه به مراتب فوق الذکر نظر بر این که استحقاق قانونی شاکی به برخورداری از فوق العاده ویژه کارشناس و ارتقای شغلی از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ محرز و مسلم می‌باشد- علی هذا حکم به وارد دانستن شکایت نامبرده در این خصوص و لزوم احتساب و پرداخت فوق العاده مزبور از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ تا ۱۳۸۲/۰۶/۳۱ در حق وی صادر و اعلام می‌شود. ز: شعبه دوم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۲/۸۳/۲۸۴۲ با موضوع دادخواست آقای محمد ملائی برنتی به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۴۲۱-۱۳۸۶/۰۴/۲۴ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با توجه به محتویات پرونده و لایحه جوابیه نظر به این که شاکی مورد نظر اداره مشتکی عنه واقع شده است و درباره خواسته دایر بر ارتقای شغلی برقراری فوق العاده ارتقای شغلی انکار و تردیدی بیان و اعلام نشده است بلکه سازمان آموزش و پرورش مازندران عیناً نوشته که... لکن به دلیل اشتباه غیر عمد تعدادی از مدارک (مدارک مربوط به شاکی) که امتیاز آور بوده ضمیمه، ارسال شده که به همین دلیل برقراری فوق العاده ویژه جهت ایشان از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ تایید نشده و در نهایت خواسته وی را قابل تحقیق اعلام داشته اند شعبه دیوان عدالت اداری در توجه به اوراق مضبوط در پرونده و دلایل له شاکی و نحوه پذیرش ادعای وی توسط اداره مشتکی عنه خواسته شاکی را وارد تشخیص داده لذا حکم به وارد دانستن شکایت شاکی صادر و اعلام می‌شود. رای دیوان قطعی است. ح: شعبه دوم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۲/۸۴/۱۶۵۶ با موضوع دادخواست آقای نعمت موسائی به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران و به خواسته احتساب ارتقای شغلی، پرداخت معوقه به موجب دادنامه شماره ۱۲۳۴- ۱۳۸۶/۰۸/۲۳، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با توجه به محتویات پرونده و نظر به این که مصوبه تحت شماره ۲۵۵۲ت/۲۹۹۳۲ه-- ۱۳۸۳/۰۱/۲۲ هیات وزیران در سالی به تصویب رسیده است که متقاضی برای آن سال درخواست اعمال حق ارتقای شغلی را ندارد و چون آن که شاکی برای سال ۱۳۸۲ درخواست اعمال طرح ارتقای شغلی دارد که قانوناً مصوبه هیات وزیران از سال ۱۳۸۳ به بعد قابلیت اعمال و اجرا دارد از این رو شکایت شاکی را به دلیل عدم شمول مصوبه مذکور برای سالهای قبل از سال ۱۳۸۳ به دلیل پایدار شدن آن برای آن سال و بعد از آن سال، وارد تشخیص نداده حکم به رد آن را صادر و اعلام می‌نماید. اما با توجه به مصوبه ۲۵۵۲ت۲۹۹۳۲ه-- ۱۳۸۳/۰۱/۲۲ هیات وزیران شکایت شاکی را با توجه به لایحه جوابیه و اوراق پرونده برای سالهای ۱۳۸۳ به بعد وارد دانسته و با توجه به بخشنامه شماره ۳۵۶۱۰/۱۲۰- ۱۳۸۵/۰۸/۰۷ وزارتی، حکم به وارد دانستن شکایت شاکی را در این باره صادر و اعلام می‌نماید. رای صادره طبق ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری قطعی می‌باشد. ط: شعبه دوزادهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱۲/۸۹/۱۳۶ با موضوع دادخواست آقای سیدرسول حسینی به طرفیت اداره کل امور کارکنان و منابع انسانی شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان و به موجب دادنامه شماره ۴۵۲- ۱۳۸۹/۰۲/۲۹ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: شاکی در دادخوست به پیوست اسناد ومدارک تقاضای بررسی و رسیدگی و صدور حکم برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان را خواستار شده است، اداره خوانده با اذعان به استحقاق شاکی نسبت به دریافت برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان پرداخت آن را منوط به موافقت نمایند، سازمان مدیریت و برنامه ریزی سابق کشور اعلام کرده است نظر به مراتب و تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه-- ۱۳۸۲/۰۵/۲۳ هیات وزیران با وارد دانستن شکایت نامبرده حکم به ورود آن صادر و اعلام می‌شود. این رای به استناد ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۸۵/۰۹/۲۵ مجلس شورای اسلامی قطعی است. ی: شعبه چهاردهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱۴/۸۳/۱۰۷۰ با موضوع دادخواست آقای عبداله آزادی به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران و به خواسته احتساب ارتقای شغلی و پرداخت معوقه آن به موجب دادنامه شماره ۱۳۱۰- ۱۳۸۴/۰۵/۲۵ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: مستندات پیوست دادخواست و لوایح واصل شده حکایت از استحقاق خواهان به برخورداری از فوق العاده ارتقای شغلی از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ دارد و سازمان متبوع مستخدم هم علت عدم برخورداری از تاریخ مذکور را اشتباه غیر عمد اعلام کرده است بنابه مراتب مذکور دادخواست مطروح وارد تشخیص و حکم به برقراری فوق العاده یاد شده از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ در حق خواهان صادر و اعلام می‌شود. حکم صادره بیست روز پس از ابلاغ تجدیدنظر پذیر در شعبه تجدیدنظر دیوان عدالت اداری است. ک: شعبه بیست و چهارم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۲۴/۸۴/۷۸ با موضوع دادخواست آقای محمدعلی یزدانی به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران و به خواسته احتساب ارتقای شغلی و پرداخت معوقه آن به موجب دادنامه شماره ۱۲۲۴- ۱۳۸۴/۰۷/۱۲، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: در خصوص دادخواست آقای محمدعلی یزدانی به طرفیت سازمان آموزش و پرورش استان مازندران به خواسته برقراری فوق العاده ارتقای شغلی از تاریخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ تا ۱۳۸۲/۰۶/۳۱ با بررسی محتویات پرونده و جواب واصله نظر به این که اداره خوانده دلیل و مدرک موجهی که خواسته شاکی را رد نماید ارائه نداده و به نظر شعبه بیست و چهارم دیوان عدالت اداری خواسته شاکی با عنایت به این که مشتکی عنه به طور ضمنی آن را پذیرفته موجه می‌باشد، لذا شکایت وی را وارد دانسته و حکم به وارد دانستن شکایت شاکی صادرو اعلام می‌نماید. آراء مربوط به رد دانستن شکایت الف: شعبه دوازدهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده های شماره ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۰۴۱۶۳- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۵۷۵۸۳- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۶۹۴۲۲- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۰۴۷۳۹- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۰۴۶۶۸- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۱۱۱۵۹- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۵۱۸۳۷- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۷۱۴۳۲- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۷۹۶۷۰- ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۳۹۳۴۵ با موضوع دادخواست آقایان - شهنور ملائی کندلوسی، مسعود اکبری، اسماعیل دیانت، ساسان نجارنجفی، منصور مومنی، حمزه ورزشکار، محمدرضا ایزدی رقیچه، فریدون فرحناکی، ابوالقاسم حیدری گرجی و خانم معصومه فتح الهی به طرفیت اداره کل امور کارکنان و منابع انسانی شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان و به موجب دادنامه های شماره ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۰۰۶۷ - ۱۳۸۹/۰۵/۰۴، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۱۲۵۲ - ۱۳۸۹/۱۱/۲۴، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۱۴۰۱-۱۳۸۹/۱۲/۱۴، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۰۱۰۲ - ۱۳۸۹/۰۵/۱۶، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۰۱۱۲ - ۱۳۸۹/۰۵/۱۹، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۰۲۷۴ - ۱۳۸۹/۰۷/۰۵، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۱۲۳۴ - ۱۳۸۹/۱۱/۲۴، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۱۶۲۷ - ۱۳۸۹/۱۲/۲۸، ۹۰۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۰۰۶۲ - ۱۳۹۰/۰۱/۲۲، ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۲۰۰۳۱۶- ۱۳۸۹/۰۷/۱۹ نظر به این که اداره خوانده در لایحه خود اعلام کرده است شاکی از جمله کارکنان غیر رسمی با عنوان ثابت شرکتی می‌باشد که از دستورالعمل یاد شده تبعیت می‌نماید مطابق شرایط مقرر در طرح ارتقای شغلی مستخدمانی که حداقل امتیاز لازم را کسب نمایند با موافقت هیات ممیزه تعیین شده در طرح مزبور می توانسته اند تا قبل از تاریخ ۱۳۸۸/۰۱/۰۱ از مزایای پیش بینی شده بهره مند شوند و با توجه به این که نماینده وقت سازمان مدیریت و برنامه ریزی سابق کشور در ترکیب هیات ممیزه با شمولیت کارکنان ثابت شرکتی موافقت ننمود از انجام ارزیابی شاکی و افراد مشابه خودداری گردید ضمن این که به موجب مفاد بخشنامه شماره ۲۰۵۷۰۱/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۱۱/۰۷ سازمان مذکور به صراحت اعلام شده نبود این سازمان وظایف نظارتی خود از ناحیه نمایندگان خود در هیات ممیزه اعمال خواهد نمود، بنابراین موافقت نماینده سازمان یاد شده در مورد شمولیت نامبرده ضروری بوده است بدین لحاظ تاریخ استحقاق ایشان برای تخصیص در سطح کارشناسی ارشد ارزیابی نشده است با عنایت به این که شاکی جهت طرح در مسیر ارتقای شغلی نظر موافقت هیات ممیزه را کسب نکرده است و از این جهت شکایت نامبرده فاقد وجاهت قانونی و غیر وارد تشخیص و علی هذا رای به رد آن صادر و اعلام می‌شود. این رای به استناد ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری قطعی است. ب: شعبه چهارم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده های شماره ۴/۸۷/۸۴۷-۱۳۲۸/۸۸/۰۴و ۴/۸۸/۱۴۹۱ با موضوع دادخواست آقایان علی اصغر شعبانی، نامدار شکری و خانم مهین موسی بیگی به طرفیت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه های شماره ۷۷۳- ۱۳۸۸/۰۴/۰۸ - ۳۰۸۲-۱۳۸۸/۱۰/۲۸- ۲۰۶۸-۱۳۸۸/۱۰/۱۴ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: در خصوص دادخواست شاکی دایر بر صدور حکم بر الزام دستگاه متبوع به برقراری فوق العاده کارشناسی از تاریخ استحقاق و پرداخت خسارت تاخیر تادیه با توضیح این که پست مورد تصدی نامبرده حسابدار بوده و از مشاغل تخصصی می‌باشد و مشمول بخشنامه شماره ۹۸۵۲۰/۱۸۰۲-۱۳۸۶/۱۱/۲۹ شورای امور اداری و استخدامی کشور می‌باشد با توجه به محتویات پرونده و مفاد لایحه دفاعیه مشتکی عنه به شماره فوق الذکر و توضیحات حضوری نمایندگان دفتر امور حقوقی وزارت متبوع در جلسه مورخ ۱۳۸۸/۰۲/۲۶ این شعبه نظر بر این که پرداخت فوق العاده ویژه کارشناسی موضوع تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه- هیات وزیرات برابر مفاد بند اول منوط به تصویب مقررات آن از سوی شورای امور اداری و استخدامی کشور می‌باشد و شورای مذکور طرح تبیین مسیر ارتقای شغلی کارشناسان، مشاوران و مدیران را تصویب و طی بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ معاونت امور مدیریت و منابع انسانی سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور ابلاغ و در بندهای ۶ و ۷ و ۸ برقراری فوق العاده کارشناسی را موکول به تایید هیات ممیزه نموده است و ذیل بخشنامه شماره ۲۰۵۷۰۱/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۱۱/۰۷ معاونت مزبور و پاسخ سوالهای ۹-۱۰ و ۱۱ در رفع ابهام از بخشنامه ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ نیز بر این امر تاکید نموده است همچنین بند الف نامه شماره ۱۴۲۵۳۶/۱۸۰۲- ۱۳۸۴/۰۸/۱۶ دفتر نظامهای استخدامی سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور در مورد دایره شمول طرح مسیر ارتقای شغلی کارشناسان، مدیران و مشاوران نیز مرجع تشخیص تحقق شرایط لازم را برای تعلق فوق العاده کارشناسی، هیات ممیزه دستگاههای اجرایی اعلام نموده است و بخشنامه استنادی در ذیل دادخواست شاکی در راستای رفع اشکالات اجرایی طرح مسیر ارتقای شغلی کارشناسان موضوع بخشنامه مورخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ می‌باشد، لذا قبل از رسیدگی به موضوع درخواست مشارالیه در هیات ممیزه قابل طرح در دیوان نیست، لذا به استناد مواد ۷ و ۴۸ قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۸۵ و تصویب نامه ها و بخشنامه های صدرالذکر قرار رد دادخواست صادر و اعلام می‌شود. رای صادره قطعی است بدیهی است هیاتهای ممیزه متعاقب ارائه مدارک از سوی شاکی موظف به رسیدگی و بررسی موضوع هستند. ج: شعبه سوم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده های شماره ۳/۸۸/۱۸۳۸، ۳/۸۸/۱۴۵۲، ۳/۸۸/۱۶۵ با موضوع دادخواست آقایان شهریار احمدیان، خیراله کهریزی، حسین حاصلی راد به طرفیت دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی کرمانشاه و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه های شماره ۲۳۵۷- ۱۳۸۸/۱۲/۰۱، ۲۱۹۶- ۱۳۸۸/۱۱/۱۱، ۱۱۷۱-۱۳۸۸/۰۷/۰۱ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با ملاحظه اوراق پرونده خواسته شاکی برخورداری از فوق العاده ویژه موضوع مصوبه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه-- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران می‌باشد با عنایت به مفاد دادخواست و ضمایم آن و لایحه جوابیه طرف شکایت مثبوت به شماره ۱۵۳- ۱۳۸۸/۰۲/۳۰ نظر به این که مصوبه فوق الذکر ناظر به مشاغل کارشناسی می‌باشد و در مانحن فیه شغل شاکی (کارگزین/حسابدار) از مشاغل کارشناسی نمی‌باشد بنابه مراتب فوق رای به رد شکایت مطروح صادر و اعلام می‌شود. این رای بر طبق ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری مصوب است. د: شعبه سوم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۳/۸۷/۱۸۳۷ با موضوع دادخواست خانم پروین روحنواز به طرفیت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۲۳۰۶-۱۳۸۷/۱۱/۲۷، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با ملاحظه اوراق پرونده خواسته شاکی مطالبه فوق العاده ویژه کارشناسی موضوع تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت/۲۵۷۰۳ه-- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران از تاریخ استحقاق و خسارت تاخیر تادیه و هزینه دادرسی می‌باشد با عنایت به مفاد دادخواست و لایحه جوابیه طرف شکایت مثبوت به شماره ۴۴۱۸- ۱۳۸۷/۱۱/۲۱ پیوست پرونده نظر به این که به موجب نامه شماره ۱۴۲۵۳۶/۱۸۰۲- ۱۳۸۴/۰۸/۱۶ دفتر نظامهای استخدامی سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور موضوع مصوبه ۱۳۸۴/۰۵/۰۳ شورای امور اداری و استخدامی کشور در مورد دایره شمول طرح مسیر ارتقای شغلی کارشناسان، مدیران و مشاوران مشاغل کارشناسی همسطح کارشناسی تخصیص یافته از قبیل کارگزین و... به شرط این که حداقل مدرک تحصیلی لیسانس را دارا باشند و وظایف آنان با وظایف مندرج در بند ۲ مصوبه مذکور هماهنگی داشته باشند در صورت کسب امتیاز لازم در چهارچوب مقررات و ضوابط مندرج در بخشنامه مربوطه و تصویب هیات ممیزه طرح یاد شده در دستگاه های اجرایی مشمول طرح مسیر ارتقای شغلی خواهند بود و نامه شماره ۱۰۷۶/۱۸۰۲-۱۳۸۷/۰۱/۲۰ مدیریت کل دفتر نظامهای استخدامی و دبیرخانه شورا خطاب به معاون توسعه مدیریت و منابع وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی مبنی بر به قوت خود باقی بودن مصوبه شماره ۱۳۸۴/۰۵/۰۳ شورای امور اداری و استخدامی کشور در خصوص شمول طرح مسیر ارتقای شغلی در مورد مشاغلی از جمله کارگزین و حسابدار... با دارا بودن حداقل مدرک تحصیلی لیسانس و در مانحن فیه با توجه به این که نامبرده به موجب تصویر حکم کارگزینی شماره ۱۰۱۳۳۵/۴- ۱۳۸۷/۰۳/۱۲ ضمیمه دادخواست بالاترین مدرک تحصیلی وی دیپلم می‌باشد بنا به مراتب فوق مشمول طرح مسیر ارتقای شغلی موضوع تصویب نامه مبحوث عنه به نظر نمی رسد، لذا رای به رد شکایت مطروح صادر و در خصوص درخواست دیگر مشعر بر مطالبه خسارت تاخیر تادیه و هزینه دادرسی با التفات به این که درخواست اخیرالذکر خارج از صلاحیت و اختیارات دیوان عدالت اداری مندرج در ماده ۱۳ قانون دیوان عدالت اداری می‌باشد لذا قرار رد شکایت صادر و اعلام می‌شود. رای صادره مستنداً به ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری قطعی است. ه-: شعبه چهارم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱۳۶۵/۸۸/۰۴ با موضوع دادخواست آقای عبدالرضا احمدی به طرفیت دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی کرمانشاه و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۲۰۷۰-۱۳۸۸/۱۰/۱۴، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است. در خصوص دادخواست شاکی دایر بر صدور حکم بر الزام دستگاه متبوع به پرداخت فوق العاده کارشناسی با ادعای این که مدارک تحصیلی دیپلم در پست سازمانی حسابدار که از مشاغل تخصصی می‌باشد اشتغال دارد با توجه به محتویات پرونده و مفاد لایحه مشتکی عنه به شماره فوق الذکر نظر بر این که فوق العاده ویژه کارشناسی موضوع مصوبه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران طبق مفاد بند اول آن منوط به تصویب مقررات آن از سوی شورای امور اداری و استخدامی می‌باشد و شورای مذکور طرح تبیین مسیر ارتقای شغلی کارشناسان، مشاوران و مدیران را تصویب و بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ معاونت امور مدیریت و منابع انسانی سازمان مدیریت و برنامه ریزی سابق و در بندهای ۶ و ۷ و ۸ برقراری فوق العاده مذکور را موکول به تایید هیات ممیزه نموده و در ذیل بخشنامه شماره ۲۰۵۷۰۱/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۱۱/۰۷ و پاسخ سوالهای ۹-۱۰-۱۱ در رفع ابهام از بخشنامه قبلی (۱۰۳۶۶۹) نیز بر این امر تاکید نموده است و همچنین بند الف نامه شماره ۱۴۲۵۳۶/۱۸۰۲- ۱۳۸۴/۰۸/۱۶ دفتر نظامهای استخدامی سازمان مدیریت در مورد دایره شمول طرح مسیر ارتقای شغلی کارشناسان نیز مرجع تشخیص تحقق شرایط لازم بر تعلق فوق العاده را هیات ممیزه دستگاه های اجرایی اعلام نموده است، علی هذا قبل از رسیدگی به موضوع درخواست شاکی در هیات ممیزه قابل طرح در دیوان نیست لذا به استناد مصوبات مرقوم و مواد ۷ و ۴۸ قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۸۵ قرار رد دادخواست صادر و اعلام می‌گردد. رای صادر شده قطعی است بدیهی است هیاتهای ممیزه متعاقب ارائه مدارک از سوی شاکی موظف به رسیدگی و بررسی موضوع و اتخاذ تصمیم مقتضی هستند. و: شعبه یازدهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۸۸۰۹۹۸۰۹۰۰۰۳۲۸۴۷ با موضوع دادخواست آقای عبدالرضا حسینی فر به طرفیت شرکت مدیریت منابع آب ایران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۱۰۰۵۸۶- ۱۳۸۹/۱۱/۰۹ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: حسب محتویات پرونده شاکی مدعی است طبق مصوبه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه-- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران که از همان تاریخ لازم الاجرا بوده فوق العاه ای تحت عنوان فوق العاده ویژه کارکنان یا همان حق خُبرگی برای دستگاههای دولتی برقرار می‌گردد، شرکت متبوع وی بر اساس هامش نویس مورخ ۱۳۸۳/۰۴/۲۴ وزیر وقت نیرو تاریخ برقراری فوق العاده مذکور را از ۱۳۸۲/۰۷/۰۱ تعیین و بر این مبنا اقدام می‌شود، لذا تقاضای رسیدگی به شرح ستون خواسته را دارد خوانده طی لایحه ثبت شده به شماره ۲۰۸۵- ۱۳۸۸/۰۸/۱۱ بیان می دارد: «... به موجب بخشنامه شماره ۱۰۳۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ سازمان مدیریت و برنامه ریزی وقت کشور، هیات ممیزه وزارت نیرو طبق ردیف ۶ و بند ج ردیف ۷ طرح مسیر ارتقای شغلی، مسئول اجرا، تایید و تصویب اجرای تصویب نامه مذکور بوده است، مطابق سوابق موجود مشارالیه را با کسب ۱۰۷۲ امتیاز مشمول سطح کارشناسی ارشد دانسته و احکام صادره بر این مبنا اصدار یافته است نظر به مراتب ذکر شده و با التفات به بند ۱ مصوبه مرقوم که به احراز شرایط و امتیاز لازم برای ارتقاء به سطوح کارشناسی ارشد، خبره و عالی اشاره شده لذا بدیهی است که برخورداری مستخدم از امتیازات مقرر در تصویب نامه منوط به اظهار نظر اداره خوانده در ارزشیابی و عملکرد وی می‌باشد که این امر در بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ معاونت امور مدیریت و منابع انسانی سازمان مدیریت و برنامه ریزی وقت کشور مبنی بر طرح تعیین مسیر ارتقای شغلی کارشناسان، مشاوران و مدیران بیان و برخورداری مستخدم از امتیازات مندرج در مصوبه استنادی را منوط به طرح موضوع در هیات ممیزه برابر بند ۶ بخشنامه اعلام داشته است که به موجب شق ج بند ۷ آن پس از بررسی درخواست متقاضیان و بررسی فرمها و مدارک افراد برای احراز عناوین کارشناسی ارشد، خبره و یا عالی و تایید و تصویب توسط هیات مذکور مراتب به امور اداری و یا واحد مشابه اعلام خواهد شد تا نسبت به اصلاح حکم کارگزینی اقدام نماید، علی هذا ملاحظه می‌شود که صرف استناد به مصوبه با ادعای به استحقاق راجع به خواسته از تاریخ تصویب آن وجاهت قانونی ندارد و قدر مسلم تحقق حقوق مورد نظر شاکی در حکم کارگزینی پس از طی مراحل قانونی فوق الاشعار خواهد بود و ثمره آن پرداخت حقوق شاکی راجع به قضیه مطروح از زمان تصویب در هیات ممیزه را در پی خواهد داشت بنابراین، اجابت خواسته محمل قانونی نداشته و با استناد به ماده ۱۳ و مفهوم مخالف ماده ۱۴ قانون دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۸۵ (به لحاظ عدم احراز تضییع حقی) حکم به رد دعوا صادر و اعلام می‌شود. رای دیوان قطعی است. ز: شعبه یازدهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۵۷۶۱۴ با موضوع دادخواست آقای فرشید مبسم به طرفیت شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۹۰۰۹۹۷۰۹۰۱۱۰۰۲۱۳-۱۳۹۰/۰۲/۲۵ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است. برابر ماده ۱ ضوابط پرداخت فوق العاده ویژه به کارشناسان، مشاوران ومدیران موضوع تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه-- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ موضوع ماده ۶ قانون نظام هماهنگ پرداخت کارکنان دولت به منظور جذب و نگهداری نیروهای متخصص کارشناسی و مدیریت دستگاههای اجرایی مشمول قانون نظام هماهنگ پرداخت که دارای شرایط و امتیازات لازم برای ارتقاء به سطوح کارشناسی ارشد، کارشناسی خبره و کارشناس عالی طبق ضوابط مصوب شورای امور اداری و استخدامی کشور می‌باشند، فوق العاده ویژه ای علاوه بر حقوق و مزایای متعلقه، قابل پرداخت است و این که برخورداری مستخدمان دولت نسبت به فوق العاده مذکور با توجه به بخشنامه شماره ۲۰۵۷۰۱/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۱۱/۰۷ سازمان وقت مدیریت و برنامه ریزی کشور و سایر ضوابط مربوط مستلزم طرح موضوع شاکی در هیات ممیزه است تا هیات مرقوم پس از بررسی مدارک و مستندات مستخدم و ارزیابی آن چنانچه نامبرده را واجد کسب امتیاز در سطوح فوق الذکر تشخیص دهد مبادرت به صدور رای می‌نماید. با این وصف و با توجه بر دفاع خوانده که دلالت بر عدم طرح موضوع خواسته شاکی در هیات را دارد لذا اجابت خواسته تا احراز امتیاز لازم وی در آن مرجع وجاهت قانونی ندارد و با استناد به ماده ۱۳ قانون دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۸۵ حکم به رد دعوا صادر می‌شود. رای دیوان قطعی است. ح: شعبه دوازدهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۱۲/۸۴/۱۹۰۹ با موضوع دادخواست آقای لطیف پناهی کلاشی به طرفیت اداره امور کارکنان و منابع انسانی شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۱۱۴۶-۱۳۸۶/۰۷/۱۵ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: در خصوص دادخواست خواهان به طرفیت خوانده به خواسته برقراری فوق العاده ویژه مدیران موضوع مصوبه هیات وزیران شعبه با توجه به مفاد و محتویات پرونده و دقت در متن لایحه طرف شکایت به شماره ۳۶۲۷-۱۳۸۴/۱۲/۲۷ ثبت دفتر لوایح نظر به این که پرداخت فوق العاده جذب بند «ج» در مصوبه هیات وزیران به منظور نگهداری و جذب و حفظ نیروهای متخصص مورد نیاز دستگاه متبوع است و چون شاکی پرونده بازنشسته شده، لهذا اجرای مقررات مذکورد درباره نامبرده فاقد وجاهت قانونی بوده بنابراین خواسته نامبرده غیر موجه تشخیص و حکم به رد شکایت مطروح صادر و اعلام می‌شود. رای صادره وفق مقررات ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری قطعی می‌باشد. ط: شعبه چهاردهم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۸۹۰۹۹۸۰۹۰۰۰۵۱۵۲۸ با موضوع دادخواست خانم زهره فلاحی طرزقی به طرفیت سازمان امور مالیاتی کشور و به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان به موجب دادنامه شماره ۸۹۰۹۹۷۰۹۰۱۴۰۰۷۸۳- ۱۳۸۹/۱۲/۱۵، مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با ملاحظه اوراق پرونده و لایحه دفاعیه سازمان طرف شکایت نظر به این که حسب تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت۵۷۰۳/ه-- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران پرداخت فوق العاده ویژه را منوط به احراز شرایط و امتیازات لازم برای ارتقاء به سطوح کارشناسی ارشد، خبره و عالی کرده است و با عنایت به این که به استناد بند «۳» بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۶۹/۱۸۰۷- ۱۳۸۱/۰۶/۰۶ سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و اصلاحیه آن طبق بخشنامه شماره ۹۵۵۲۰/۱۸۰۲- ۱۳۸۶/۰۷/۲۹ معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری احراز عناوین مذکور موکول به کسب حداقل ۶۰۰-۱۱۰۰-۱۶۰۰ امتیاز بوده احراز آن نیز بر عهده هیات ممیزه مربوطه می‌باشد حسب مقررات تاریخ استحقاق مستخدم واجد شرایط به دریافت فوق العاده مزبور تاریخ تحقق و اجتماع شرایط قانونی مذکور است از تاریخی که حد نصاب ۶۰۰ امتیاز را کسب نموده پس از تایید هیات ممیزه قابل برقراری می‌باشد با توجه به این که به استناد قسمت «ج» بند (۷) بخشنامه صدرالذکر مورخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۶ صدور حکم کارگزینی پس از تصویب هیات ممیزه خواهد بود در نتیجه بدون طرح موضوع و تصویب در هیات ممیزه پرداخت فوق العاده ویژه طرح تبیین ارتقای شغلی فاقد مجوز قانونی می‌باشد، لذا شکایت شاکی با شرایط موصوف غیر وارد تشخیص قرار رد آن صادر و اعلام می‌شود قرار صادره قطعی است شاکی هدایت و ارشاد می‌شود در صورت امتناع هیات ممیزه سازمان امور مالیاتی کشور از تشکیل و اتخاذ تصمیم می‌تواند با تقدیم دادخواست جداگانه به طرفیت هیات ممیزه سازمان مذکور به خواسته الزام وی به طرح موضوع در هیات ممیزه و اتخاذ تصمیم در دیوان شکایت نماید. ی: شعبه بیست و هفتم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۹۰۰۹۹۸۰۹۰۰۰۰۲۷۹۸ با موضوع دادخواست آقای سیدعلی زمانی به طرفیت اداره کل امور کارکنان و منابع انسانی شرکت راه آهن جمهوری اسلامی ایران به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان و به موجب دادنامه شماره ۹۰۰۹۹۷۰۹۰۲۷۰۰۵۰۶-۱۳۹۰/۰۳/۲۳ مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: در خصوص شکایت آقای سیدعلی زمانی به طرفیت اداره کل امور کارکنان راه آهن جمهوری اسلامی به خواسته تخصیص فوق العاده ویژه کارشناسی مستفاد از مفاد پرونده به موجب بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲- ۱۳۸۱/۰۶/۰۹ معاون امور مدیریت و منابع انسانی تعیین شمول کارمندان، برخورداری از مزایای طرح مزبور می‌بایست به تایید و تصویب هیات ممیزه مذکور برسد، هیات ممیزه شاکی را تایید ننموده است و با اجرایی شدن قانون مدیریت خدمات کشوری از تاریخ ۱۳۸۸/۰۱/۰۱ تشکیل هیات ممیزه وجاهت قانونی ندارد و نامه شماره ۱۶۵۰۹۱/۲۷۲-۱۳۸۹/۰۴/۰۷معاونت توسعه مدیریت و سرمایه انسانی ریاست جمهوری دال بر این موضوع می‌باشد بنابراین تشکیل هیات ممیزه موضوعیت ندارد طبق ماده ۱۱ دستورالعمل کارکنان ثابت شرکت مزایای متعلقه باید باتایید مدیرعامل راه آهن یا قائم مقام آن برسد و چنین تایید در پرونده مشهود نیست با وصف موجود اعتراض وارد نیست به استناد مادتین ۱۳ و ۷ قانون دیوان عدالت اداری قرار رد شکایت صادر می‌گردد. رای دیوان قطعی است. ک: شعبه بیست و هفتم دیوان عدالت اداری در رسیدگی به پرونده شماره ۹۱۰۹۹۸۰۹۰۰۰۱۰۳۲۲ با موضوع دادخواست آقای میراحمد حسینی تقی دیزج به طرفیت دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان اردبیل به خواسته برقراری فوق العاده ویژه کارشناسان و به موجب دادنامه شماره ۹۱۰۹۹۷۰۹۰۲۷۰۰۴۷۰- ۱۳۹۱/۰۲/۱۷مفاداً به شرح آینده به صدور رای مبادرت کرده است: با ملاحظه اوراق پرونده و لایحه دفاعیه اداره طرف شکایت نظر به این که حسب تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت/۵۷۰۳/ه--۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران پرداخت فوق العاده ویژه را منوط به احراز شرایط و امتیازات لازم برای ارتقاء به سطوح کارشناسی ارشد، خبره و عالی کرده است با عنایت به این که به استناد بند «ج» بخشنامه شماره ۱۰۳۶۶۶۹/۱۸۰۷- ۱۳۸۱/۰۶/۰۶ سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور و اصلاحیه آن طبق بخشنامه شماره ۹۵۵۲۰/۱۸۰۲- ۱۳۸۶/۰۷/۲۹ معاونت برنامه ریزی و نظارت راهبردی ریاست جمهوری احراز عناوین مذکور موکول به کسب حداقل ۶۰۰- ۱۱۰۰-۱۶۰۰ امتیاز بوده احراز آن نیز به عهده هیات ممیزه مربوطه می‌باشد حسب مقررات تاریخ استحقاق مستخدم واجد شرایط به دریافت فوق العاده مزبور تاریخ تحقق و اجتماع شرایط قانونی مذکور است از تاریخی که حد نصاب ۶۰۰ امتیاز را کسب کرده پس از تایید هیات ممیزه قابل برقراری می‌باشد با توجه به این که به استناد قسمت «ج» بند «۷» بخشنامه صدرالذکر مورخ ۱۳۸۱/۰۶/۰۶ صدور حکم کارگزینی پس از تصویب هیات ممیزه خواهد بود در نتیجه بدون طرح موضوع و تصویب در هیات ممیزه پرداخت فوق العاده ویژه طرح ارتقای شغلی فاقد مجوز قانونی می‌باشد، لذا با شرایط موصوف شکایت شاکی قابلیت طرح و استماع نداشته قرار رد آن صادر می‌شود. قرار صادره قطعی است. شاکی هدایت و ارشاد می‌شود چنانچه هیات ممیزه دستگاه متبوع محل خدمت وی از اتخاذ تصمیم امتناع می‌نماید می‌تواند با تقدیم دادخواست جداگانه به طرفیت سازمان مربوطه به خواسته الزام هیات ممیزه طرح ارتقای شغلی به اتخاذ تصمیم در دیوان عدالت اداری شکایت نماید. هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ یاد شده با حضور روسا، مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد. پس از بحث و بررسی، با اکثریت آراء به شرح آینده به صدور رای مبادرت می‌کند.

رای هیات عمومی

الف: تعارض در آراء مندرج در گردش کار محرز می‌باشد. ب: همان طور که در دادنامه های شماره ۲۱-۱۳۸۶/۰۱/۲۶ و شماره ۲۰۱-۱۳۹۰/۰۵/۱۷ هیات عمومی دیوان عدالت اداری تصریح شده اولاً: در خصوص بهره مندی از مزایای طرح مسیر ارتقای شغلی اجتماع شرایط قانونی در زمان حاکمیت مصوبات مربوط ملاک عمل می‌باشد. ثانیاً: مطابق تصویب نامه شماره ۴۱۶۹/ت۲۵۷۰۳ه-- ۱۳۸۱/۰۵/۲۳ هیات وزیران و بخشنامه های شماره ۱۰۳۶۶۹/۱۸۰۲-۱۳۸۱/۰۶/۰۹ و شماره ۵۳۶۷۶/۱۸۰۰-۱۳۸۳/۰۴/۰۱ سازمان مدیریت و برنامه ریزی وقت کشور، تشخیص و احراز شرایط متقاضیان با هیات ممیزه می‌باشد و تاخیر یا عدم ارسال تقاضای مستخدم به هیات ممیزه نافی حق مستخدم نبوده و اظهار نظر اداره بدون طرح در هیات ممیزه مبنی بر استحقاق یا عدم استحقاق مستخدم توجیه حقوقی ندارد. در نتیجه آراء صادره از شعب دیوان عدالت اداری که بر وارد دانستن شکایت صادر شده اند صرف نظر از صحت و سقم ادعا رسیدگی به موضوع را در صلاحیت هیات ممیزه تشخیص داده اند، در حدی که متضمن این معنی است صحیح و موافق مقررات می‌باشد. این رای به استناد بند ۲ ماده ۱۹ و ماده ۴۳ قانون دیوان عدالت اداری برای شعب دیوان و سایر مراجع اداری مربوط در موارد مشابه لازم الاتباع است.

رئیس هیات عمومی دیوان عدالت اداری- محمدجعفر منتظری