رای شماره ۶۵ مورخ ۱۳۷۱/۰۵/۰۶ هیات عمومی دیوان عدالت اداری
کلاسه پرونده:۱۸۵/۷۰
شماره دادنامه:۶۵
تاریخ رای: سه شنبه ۶ مرداد ۱۳۷۱
شاکی:آقای نصرتاله طالعیزاده
موضوع: ابطال تصویبنامه شماره ۹۷۲۱۶- ۱۵/۱۲/۶۴
مقدمه: شاکی به شرح دادخواست تقدیمی اعلام داشته است در تاریخ تیرماه ۱۳۷۰ پس از ۶ سال سازمان بازنشستگی کشور با توجه به رای هیات عمومی آن دیوان بخشنامهای به کلیه سازمانهای مشمول قانون استخدام کشور ارسال نمود که کلیه کارکنانی که بر اساس بخشنامه شماره ۱۲۵۰/۹ مورخ ۳۱/۵/۶۴ سازمان امور اداری و استخدامی کشور با سپردن تعهد بازنشسته شدهاند. تعهد سپرده آنها با قانون استخدام مصوب ۲۸/۱۲/۵۳ قوه مقننه مطابقت ندارد لذا حقوق بازنشستگی مدت ارفاقی این عده کارکنان باید به آنها پرداخت شود آیا صدرو بخشنامه ۹۷۲۱۶- ۱۵/۱۲/۶۴ نخستوزیری خارج از وظایف قوه مجریه نمیباشد که به اینجانب تحمیل نمودهاند که در صورت تمایل به بازنشستگی ده سال مدت ارفاقی (موضوع تبصره مذکور) صرفنظر فرمایید. با توجه به مراتب تقاضای رسیدگی دارد. با انجام تبادل لایحه اداره کل حقوقی ریاست جمهوری طی نامه شماره ۳۳۶۱- ۱۴/۲/۷۱ مبادرت به ارسال تصویر نامه شماره ۹۴/۳۱- ۶/۲/۷۱ سازمان امور اداری و استخدامی کشور نموده است. در نامه مزبور آمده است به موجب تبصره اصلاحی ماده ۷۴ قانون استخدام کشوری که در حال حاضر ملغیالاثر شده مقرر شده بود که وزارتخانهها و موسسات و شرکتهای دولتی میتوانند با تایید هیاتی مرکب از... و تصویب وزیر یا رئیس سازمان دولتی مستخدمین رسمی مشمول قانون استخدام کشوری خود را که حداقل ۲۰ سال سابقه خدمت دارند با ارفاق حداکثر ده سال در احتساب حقوق بازنشستگی بازنشسته کنند و در تبصره مذکور اصولاً درخواست مستخدم برای استفاده از مزایای آن تبصره شرط نشده و بر فرض درخواست مستخدم نیز موسسه مربوطه تکلیفی برای پذیرش آن و ارفاق سنوات خدمت به مستخدم نداشته است لیکن چون برخی از مستخدمین با دارا بودن حداقل ۲۰ سال خدمت به دستگاه ذیربط مراجعه نموده و با تمایل شخص در قبال تقاضای بازنشستگی از سوی موسسه متبوع خود حاضر به انصراف دائم از دریافت مابهالتفاوت ناشی از ارفاق خدمت بودند و این تمایل را کتباً و صریحاً ابراز مینمودند لذا به موجب تصویبنامه شماره ۹۷۲۱۶- ۱۵/۱۲/۶۴ هیات وزیران به وزارتخانهها و موسسات و شرکتهای دولتی اجازه داده شد با رعایت شرایط خاصی با درخواست این قبیل مستخدمین موافقت نمایند و در تصویبنامه اجباری برای مستخدمین به وجود نیامده است و در مواردی که مستخدم کتباً و صراحتاً تمایل خود را نسبت به بازنشستگی و انصراف دائم از دریافت مابهالتفاوت مورد بحث اعلام نموده باشد نسبت به بازنشستگی وی اقدام شده است که در این صورت با وجود انصراف کتبی قبلی موردی برای طرح شکایت مبنی بر عدم استفاده از مابهالتفاوت سنوات ارفاقی باقی نمیماند. مدیرکل دفتر امور حقوقی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی نیز در پاسخ به شکایت شاکی طی نامه شماره ۱۸۹/۵/ ن- ۵/۲/۷۱ مبادرت به ارسال تصویر نامه شماره ۵۲۱۷۷/۵/ الف/۳ مورخ ۲۳/۱/۷۱ سازمان منطقهای بهداشت و درمان استان گیلان نموده است. در نامه مزبور آمده است در خصوص مصوبات مورد اشاره در شکواییه تنها بخشنامه ۱۲۵۰/۹- ۳۱/۵/۶۴ به استناد دادنامه شماره ۳۶- ۹/۱۰/۶۴ هیات عمومی دیوان عدالت اداری لغو گردیده که در مورد نامبرده با توجه به تاریخ بازنشستگی و مستند بازنشستگی وی تسری نداشته است.
هیات عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ فوق به ریاست حجتالاسلام والمسلمین محمدرضا عباسیفرد و با حضور روسای شعب دیوان تشکیل و پس از بحث و بررسی وانجام مشاوره به اتفاق آراء به شرح آتی مبادرت به صدور رای مینماید.
رای هیات عمومی
قانونگذار به شرح فصل هشتم لایحه قانونی استخدام کشوری به لحاظ مقتضیات و مصالح عمومی و اداری و رعایت حال مستخدم رسمی مشمول لایحه قانونی مزبور ضوابط و قواعد خاص و مبسوطی در باب شرایط بازنشستگی از حیث سن و سابقه خدمت مستخدم وضع کرده است و همانطور که در دادنامه شماره ۳۶ مورخ ۹/۱۰/۶۴ هیات عمومی دیوان عدالت اداری در خصوص رسیدگی به اعتراض نسبت به مصوبه شماره ۱۲۵۰/۹ مورخ ۳۱/۵/۶۴ تصریح گردیده است وضع مقرارتی مباین با اهداف مقنن در این مقوله از حدود اختیارات قوه مجریه خارج میباشد بنابراین مصوبه شماره ۹۷۲۱۶ مورخ ۱۵/۱۲/۶۴ که از نظر مفاد و مدلول مشابه مصوبه ابطال شده مورخ ۳۱/۵/۶۴ میباشد تابع آثار و نتایج حاصل از دادنامه فوقالذکر تشخیص داده میشود.
رئیس هیات عمومی دیوان عدالت اداری- محمد رضا عباسیفرد