رای وحدت رویه شماره ۳۳۸۹ مورخ ۱۳۳۷/۰۶/۱۷ هیات عمومی دیوان عالی کشور
در موضوع تخفیف مجازات در مورد تکرار جرم بین دو شعبه دوم و پنجم سابق دیوان عالی کشور اختلاف نظر حاصل گردیده و دو رای متناقض به شرح ذیل صادر شده است:
الف) شعبه پنجم دیوان عالی کشور در رای شماره ۱۹۸۳ مورخه ۱۳۲۸/۱۲/۱۴ درباره متهم شروع به سرقت که بیش از دو سابقه محکومیت موثر داشته و با استناد به ماده ۴۵ مکرر قانون مجازات عمومی به یک سال حبس تادیبی محکوم شده بوده است بر اثر فرجام خواهی دادستان استان به استدلال این که:
کیفر مذکور در فقره سوم ماده ۲۵ قانون مجازات عمومی حبس با اعمال شاقه است و با وجود علل مخففه بر طبق ماده ۴۴ قانون مذکور کیفر متهم کمتر از دو سال حبس تادیبی نخواهد بود.
حکم فرجام خواسته را نقض نموده اند.
ب – شعبه دوم دیوان عالی کشور به شرح رای شماره ۱۵۴۱ مورخه ۱۳۲۵/۱۱/۱۳ درباره متهم به ترک انفاق که طبق ماده ۲۱۴ قانون مجازات عمومی و رعایت تخفیف طبق ماده ۴۵ قانون به سه ماه حبس تادیبی محکوم شده بوده است بر اثر فرجام خواهی دادستان استان مبنی بر این که در مورد شق ۳ ماده ۲۵ قانون مجازات عمومی در صورت تخفیف باید طبق ماده ۴۴ همان قانون اقدام بشود از نظر آن که اعتراض وارد نیست.
حکم فرجام خواسته را ابرام نموده اند.
بر اثر تحقق اختلاف موضوع در هیات عمومی دیوان عالی کشور مطرح شده و با استماع نظر دادستان کل چنین رای داده اند:
در مورد تکرار جرم پیش بینی شده در بند سوم ماده ۲۵ قانون مجازات عمومی تخفیف طبق ماده ۴۵ مکرر قانون مزبور به عمل میآید.