ماده ۲۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲/۰۲/۰۱
(اصلاحی ۱۳۹۹/۰۲/۲۳) - دادگاه میتواند فردی را که به حد، قصاص یا مجازات تعزیری محکوم کرده است، با رعایت شرایط مقرر در این قانون، متناسب با جرم ارتکابی و خصوصیات وی به یک یا چند مجازات از مجازات های تکمیلی بندها و تبصره های این ماده محکوم نماید:
الف- اقامت اجباری در محل معین<br/>ب- منع از اقامت در محل یا محلهای معین<br/>پ- منع از اشتغال به شغل، حرفه یا کار معین<br/>ت- انفصال از خدمات دولتی و عمومی<br/>ث- منع از رانندگی با وسایل نقلیه موتوری و یا تصدی وسایل موتوری<br/>ج- منع از داشتن دسته چک ویا اصدار اسناد تجارتی<br/>چ- منع از حمل سلاح<br/>ح- منع از خروج اتباع ایران از کشور<br/>خ- اخراج بیگانگان از کشور<br/>د- الزام به خدمات عمومی<br/>ذ- منع از عضویت در احزاب، گروهها و دستجات سیاسی یا اجتماعی<br/>ر- توقیف وسایل ارتکاب جرم یا رسانه یا موسسه دخیل در ارتکاب جرم<br/>ز- الزام به یادگیری حرفه، شغل یا کار معین<br/>ژ- الزام به تحصیل<br/>س- انتشار حکم محکومیت قطعی
تبصره ۱- مدت مجازات تکمیلی بیش از دو سال نیست مگر در مواردی که قانون به نحو دیگری مقرر نماید.
تبصره ۲- چنانچه مجازات تکمیلی و مجازات اصلی از یک نوع باشد، فقط مجازات اصلی مورد حکم قرار میگیرد.
تبصره ۳ - آییننامه راجع به کیفیت اجرای مجازات تکمیلی ظرف شش ماه از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون توسط وزیر دادگستری تهیه میشود و به تصویب رئیس قوه قضائیه میرسد.