نظریه مشورتی شماره ۷/۹۶/۱۵۱۱ مورخ ۱۳۹۶/۰۷/۰۲
تاریخ نظریه: ۱۳۹۶/۰۷/۰۲
شماره نظریه: ۷/۹۶/۱۵۱۱
شماره پرونده: ۱۱۱۹-۲۵-۹۶
استعلام:
چنانچه در پرونده کیفری محکومٌ علیه در راستای اجرای حکم مجازات تکمیلی تبعید در شهرستان دیگری جلب و به لحاظ اجرای احکام کیفری دادگاه صادرکننده حکم معرفی گردد و به صورت همزمان در پرونده حقوقی نیز در اجرای ماده ۳ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی دستور جلب و معرفی وی به زندان واقع در محل دادگاه صادرکننده حکم صادر گردد نحوه اجرای حکم و تقدم و تاخر هر کدام از دستورات حقوقی وکیفری فوق الذکر به چه نحوی میباشد آیا امکان اجرای دستور حبس و بازداشت محکومٌ علیه در شهرستان محل تبعید وجود دارد یا خیر؟ یا آنکه اجرای حکم کیفری و تبعید مقدم بر دستور بازداشت و حبس محکومٌ علیه خواهد بود.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
مستفاد از مواد ۵۴۵ و ۵۴۶ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ با الحاقات و اصلاحات بعدی، و مواد ۱ الی ۷ آیین نامه اجرایی راجع به نحوه اجرای مجازاتهای تکمیلی موضوع مادهی ۲۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۳/۱۱/۲۶، که ناظر به چگونگی نحوه اجرای اقامت اجباری در محل معین، و مقتضای عمل به اصل توقف ناپذیری و استمرار عملیات اجرای احکام لازم الاجرا کیفری مذکور در مواد ۱۳ و ۴۹۴ قانون موصوف است و با عنایت به لازم الاجراء بودن دستور حبس موضوع مادهی ۳ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴ تا حصول اسباب توقف آن، در فرض سوال، دادگاه حقوقی صادر کنندهی دستور بازداشت موضوع مادهی ۳ یاد شده میتواند مراتب اجرای دستور بازداشت محکومعلیه را طی نیابتی به مرجع قضایی محل اقامت اجباری محکومعلیه اعلام کند. بدیهی است مدت حبس محکومعلیه در اجرای مادهی ۳ قانون اخیرالذکر، از حیث اجرای مجازات تکمیلی اقامت اجباری در محل معین، قابل احتساب است و از مدت اقامت اجباری کسر میگردد.