نظریه مشورتی شماره ۷/۹۸/۱۷۰۶ مورخ ۱۳۹۹/۰۲/۰۶
تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۰۲/۰۶
شماره نظریه: ۷/۹۸/۱۷۰۶
شماره پرونده: ۹۸-۱۸۶-۱۷۰۶ ک
استعلام:
در صورتی که متهم با خوراندن یا استنشاق بویاندن مواد بی هوش کننده یا مواد زوال کننده عقل برای مدت کوتاهی سبب بی هوشی یا زوال عقل مجنی علیه یا مال باخته شده و بعد از بی هوشی یا زایل شدن عقل مجنی علیه اموال او را به سرقت ببرد آیا این سرقت، سرقت مقرون به آزار و موضوع ماده ۶۵۲ قانون تعزیرات و مجازات های بازدارنده میباشد یا سرقت مقرون به آزار نبود و مشمول مواد دیگر قانون مذکور میباشد.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
اولاً، با توجه به فقدان تعریف قانونی- فقهی از اصطلاح «آزار» موضوع ماده ۶۵۲ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب ۱۳۷۵ و اینکه آزار یک مفهوم عرفی و موضوعی محسوب میشود، بنابراین در هر پرونده، دادگاه با عنایت به اوضاع و احوال قضیه باید آن را احراز کند.
ثانیاً، فرض سوال (خوراندن دارو یا مادهای که موجب بیهوشی یا زوال عقل موقت صاحب مال شود) از مصادیق جنایت بر منافع (مواد ۶۷۶ و ۶۸۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲) است و لذا همانگونه که جنایت بر اعضا میتواند «آزار» تلقی شود، جنایت بر منافع نیز که قسیم اعضا است، میتواند مصداق آزار باشد.
بنابراین با توجه به اطلاق واژه «آزار» در ماده ۶۵۲ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات) مصوب ۱۳۷۵، منظور از آزار در این ماده، هرگونه صدمه بدنی و روحی است که موجب سلب یا تقلیل مقاومت فرد آزاردیده شده و به منظور انجام سرقت اعمال شود و خوراندن مواد یا زدن اسپری بی-هوشکننده که برای مدتی موجب بیهوشی میشود، میتواند از مصادیق آزار مذکور در ماده ۶۵۲ و حتی فرد اجلای آن باشد./ت