نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۱۲۵۱ مورخ ۱۳۹۹/۰۹/۰۲
تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۰۹/۰۲
شماره نظریه: ۷/۹۹/۱۲۵۱
شماره پرونده: ۹۹-۱۸۶/۱-۱۲۵۱ ک
استعلام:
نحوه اعمال قانون کاهش مجازات حبس تعزیری مصوب ۱۳۹۹ نسبت به پروندههایی که رأی آنها به طور غیابی صادر شده است، چگونه است؟ با توجه به این که مطابق ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، دادگاه صادرکننده رأی قطعی باید قانون مساعد را اعمال کند و در آرای غیابی صادرکننده رأی قطعی مشخص نیست، آیا باید اعمال ماده مذکور را به بعد از قطعی شدن رأی موکول کرد؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
بند «ب» ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ ناظر به «آراء قطعی و لازمالاجرا» است و نسبت به آراء غیابی که فاقد وصف قطعیت است، اعمال نمیشود؛ با این وجود در مواردی که پس از وقوع جرم، قانونی مبنی بر تخفیف مجازات وضع شود؛ نظیر قانون کاهش مجازات حبس تعزیری مصوب ۱۳۹۹، آراء غیابی مشمول صدر ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ (تا صدور حکم قطعی) است؛ لذا قاضی اجرای احکام باید در اجرای صدر ماده ۱۰ این قانون، پرونده را نزد دادگاه صادرکننده ارسال کند و رأی صادره با توجه به اصل قابل تجدیدنظر خواهی آراء مذکور در ماده ۴۲۷ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ از حیث تجدیدنظر خواهی تابع عمومات حاکم بر تجدیدنظر آراء دادگاهها است.