نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۲۹۰ مورخ ۱۳۹۹/۰۴/۳۰
تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۰۴/۳۰
شماره نظریه: ۷/۹۹/۲۹۰
شماره پرونده: ۹۹-۹۷-۲۹۰ح
استعلام:
موضوع: تعارض بین ماده ۱۷ و قسمت «ت» از بند ۳ ماده ۱۴ آییننامه تعرفه حقالوکاله حقالمشاوره و هزینه سفر وکلای دادگستری مصوب ۱۳۹۸/۱۲/۲۸ رئیس محترم قوه قضاییه بر اساس ماده ۱۷ آییننامه یاد شده حقالوکاله اعتراض به آرای کیفری که مرجع رسیدگی آن دیوان عالی کشور است بر اساس تعرفه مرحله تجدیدنظر است یاد شده از جمله آرای کیفری که مرجع رسیدگی آن دیوان عالی کشور است آرای صادره از دادگاه کیفری یک استان میباشد مطابق قسمت «ت» از بند ۳ ماده ۱۴ آییننامه یاد شده، حقالوکاله فرجامخواهی کیفری حداقل دو میلیون ریال و حداکثر دویست میلیون ریال تعیین شده است همانطور که ملاحظه میشود برای فرجامخواهی کیفری دو نوع حقالوکاله متفاوت در نظر گرفته شده است لذا با توجه به مراتب مذکور لطفا در این خصوص امعان نظر فرمایید.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
هر چند با توجه به رأی وحدت رویه شماره ۷۵۴ مورخ ۱۳۹۵/۸/۲۵، میتوان واژه «اعتراض» در ماده ۱۷ آیین نامه تعرفه حقالوکاله، حقالمشاوره و هزینه سفر وکلای دادگستری مصوب ۱۳۹۸/۱۲/۲۸ را به اعتراض نسبت به آرایی از قبیل قرار منع تعقیب صادره از دادگاه کیفری یک که قابل رسیدگی در دیوان عالی کشور است حمل کرد و تعارض ظاهری ماده ۱۷ مذکور و قسمت «ت» از بند ۳ ماده ۱۴ آیین نامه مذکور را توجیه کرد ولی از آنجایی که در برخی موارد مبلغ قابل مطالبه برای اعتراض به قرار منع تعقیب از مبلغ قابل مطالبه برای فرجامخواهی نسبت به آرایی که در ماهیت صادر شده است بیشتر خواهد بود به نظر اصلاح آیین نامه مذکور در خصوص فرض سوال به صواب نزدیکتر است./ق.ا