وجود تعهد رسمی به خدمت در مناطق محروم و زائل شدن وصف داوطلبانه بودن آن

رأی شعبه دیوان عدالت اداری

در خصوص دادخواست شاکیه به طرفیت خوانده [اداره کل آموزش و پرورش استان بوشهر] به خواسته فوق الذکر [الزام طرف شکایت به پرداخت حقوق دو ماه مرخصی خدمت در مناطق محروم] با این توضیح که اظهار داشته: از تاریخ ۱/۷/۸۵ لغایت ۲۹/۱۲/۸۶ به مدت دو سال در مناطق محروم مشغول به خدمت بوده و فوق العاده مربوط در حکم کارگزینی منظور شده، اما اداره مزبور از پرداخت آن تا کنون امتناع نموده است. با توجه به مندرجات اوراق پرونده و مفاد لایحه دفاعیه طرف شکایت به شماره فوق الذکر مبنی بر اینکه: مطابق بررسی واصله و گزارش حاصله ایشان در سال ۷۷ با مزایای تحصیل رایگان در دوره کارشناسی ادامه تحصیل داده و در قبال استفاده از مزایای تحصیلی، تعهد خدمت به مدت ۸ سال در هر منطقه‌ای که وزارت آموزش و پرورش تعیین نماید طبق سند تعهد خدمتی شماره ... مورخ ۱۱/۷/۷۷ دفتر اسناد رسمی شماره ... برازجان سپرده است، شروع تعهد نیز از تاریخ فراغت از تحصیل آغاز می‌شود که در تاریخ ۱۵/۱۱/۷۹ فارغ التحصیل شده و تا تاریخ ۱۵/۱۱/۸۷ تعهد رسمی خدمت به آموزش و پرورش دارد و در نتیجه این خدمت «داوطلبانه»; محسوب نمی‌شود. با توجه به مراتب مذکور و ملاحظه تصویر سند تعهد خدمت شاکی مندرج در پرونده و با عنایت به مفاد ماده ۴ قانون متعهدین خدمت به وزارت آموزش و پرورش مصوب ۱۳۶۹ به لحاظ داوطلبانه نبودن خدمت شاکیه در مناطق اشاره شده، الزام قانونی بر اجابت خواسته وجود ندارد. علیهذا شکایت غیر وارد تشخیص و به استناد مواد ۷ و ۴۸ قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۸۵ حکم به رد دادخواست صادر و اعلام می‌شود. رأی صادره قطعی است.
رئیس شعبه ۴ دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
موسوی ـ کریمی