(۱)- رابطه دعوای اجرت المثل و خلع ید (۲)- تصمیم دادگاه در فرض عدم اثبات تصرفِ خوانده در دعوای خلع ید

رأی دادگاه تجدیدنظر استان

در خصوص تجدیدنظرخواهی خانمها و آقای ف. ، ز. و ع.الف. ب. بطرفیت آقای م. (صفی اله ) م. ها و خانم ف. ص. نسبت به دادنامه شماره ۱۳۰-۹۴/۲/۶ شعبه ۶ دادگاه عمومی حقوقی اسلامشهر در آن بخش که ناظر بر قرار رد دعوی مطالبه اجرت المثل نسبت به آقای م. م. که ایشان مشخصات صحیح خود را در پاسخ تجدیدنظرخواهی صفی اله م. ها اعلام داشته و حکم به بطلان دعوی خلع ید نسبت به خانم ف. ص. است دادگاه نظر به مجموع مدافعات طرفین و محتویات پرونده اولاً : جهت استنادی دادگاه نخستین برای عدم استماع دعوی مطالبه اجرت المثل غیر موجه و مخدوش است چراکه دعوی مذکور همچنانکه در صورت عدم مطالبه خلع ید و مستقلاً قابلیت استماع و رسیدگی دارد در حدود ادله ای که تجدیدنظرخواهان برای اثبات غاصبانه بودن ید متصرف ارائه نموده اند قابل توجه و در خور رسیدگی است و دادگاه به استناد ماده ۳۵۳ قانون آیین دادرسی مدنی قرار مذکور را نقض و پرونده را جهت رسیدگی به دادگاه نخستین اعاده می نماید . ثانیاً : راجع به بخش دیگر دادنامه تجدیدنظرخواسته با توجه به اینکه تجدیدنظرخواهان از اثبات ید خانم ف. ص. عاجز مانده اند به دلالت بند ۴ ماده ۸۴ و ماده ۸۹ قانون مارالذکر اقتضای امر صدور قرار رد دعوی بلحاظ عدم توجه دعوی است فلذا به استناد ماده ۳۵۸ همان قانون حکم بطلان دعوی را نقض و قرار رد دعوی نخستین در مورد نامبرده اخیر را صادر و اعلام می دارد . این رأی قطعی است.
شعبه۱۵ دادگاه تجدید نظر استان تهران - مستشار و مستشار
سید عطا قیصری - هوشنگ امامی