بار اثبات استفاده مستخدم از مرخصی

رأی شعبه دیوان عدالت اداری

با توجه به اوراق و محتویات پرونده و مضمون لایحه دفاعیه طرف شکایت [به خواسته احتساب مانده مرخصی دهه اول خدمت (۱۷/۱/۶۳ لغایت ۱/۱/۷۳)]، نظر به اینکه اولاًـ آنچه طرف شکایت در خصوص اعلام مانده مرخصی استفاده نشده شاکی ارائه نموده است، مربوط به قبل از سال ۱۳۶۷ می‌باشد و در مورد بقیه سنوات (۱۳۶۷ الی ۱۳۷۳) مدرکی که مبیّن استفاده شاکی از مرخصی باشد، ارائه نشده و با این اوصاف و به جهت اینکه اصل بر استحقاق مستخدم به استفاده از مرخصی است و در صورتی که طرف شکایت دلیلی مبنی بر استفاده از مرخصی یا لحاظ مرخصی همانند مدرک فوق الذکر ارائه نکند، عدم استفاده مستخدم از مرخصی استصحاب می‌گردد. ثانیاًـ مطابق رأی وحدت رویه ۷۵۹ـ ۷۶۳ ـ ۲۸/۱۰/۱۳۸۸ هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، بایستی مرخصی‌های استفاده نشده کارکنان دولت بر اساس سی روز در ماه برای ذخیره ملاک عمل قرار گیرد و در این مورد نیازی به درخواست مستخدم و موافقت مسئولین برای امکان ذخیره کامل مرخصی‌ها وجود ندارد، بنابراین حکم به الزام خوانده به اعطای مزایای مربوط به تمامی مرخصی‌های استحقاقی استفاده نشده شاکی از ابتدای سال ۱۳۶۷ تا ابتدای ۱۳۷۳ صادر و اعلام می‌گردد. ایـن رأی بر طبق ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۸۵ قطعی است.
رئیس شعبه ۳ دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
واحدی ـ فرزد