تأثیر تعیین حداقل سن ورود به خدمت بر احتساب سابقه خدمت

رأی شعبه دیوان عدالت اداری

شاکی در دادخواست تقدیمی به طور خلاصه چنین عنوان نموده که از ۲۶/۸/۱۳۶۱ در سن دوازده سالگی در تعمیرگاه جهاد سازندگی مشغول به خدمت گردیده، لیکن پس از سال ۱۳۷۹ در صدور احکام کارگزینی ابتدا و شروع استخدام ایشان ۸/۵/۶۸ قید گردیده و سابقه خدمت ایشان قبل از سن ۱۸ سالگی حذف شده است. به همین جهت خواهان الزام خوانده به احتساب حدود ۶ سال سابقه خدمت خود قبل از سن ۱۸ سالگی گردیده است. طرف شکایت در پاسخ عنوان نموده چون در آیین‌نامه استخدامی، حداقل سن برای استخدام ۱۸ سال قید گردیده است، لذا بر اساس تصمیم کمیته طبقه بندی مشاغل، تاریخ شروع به کار شاکی از ۲۶/۸/۶۱ به ۸/۵/۶۸ اصلاح گردیده است. از توجه به مراتب فوق و سایر محتویات پرونده، مقررات استنادی طرف شکایت ناظر به تعیین حداقل و حداکثر سن برای استخدام است و در مورد چگونگی احتساب سنوات خدمت واجد حکمی نمی‌باشد. از طرفی ماده ۱۵۱ قانون استخدام کشوری و ماده ۱۰۵ قانون مدیریت خدمات کشوری علی الاطلاق و بدون قید و شرطی سنوات خدمت غیر رسمی را به عنوان سابقه کارکنان دستگاه‌های مشمول پذیرفته است. در قانون و مقررات تأمین اجتماعی نیز قیدی در این خصوص غیر از لزوم پرداخت حق بیمه ملحوظ نیست. از طرفی مندرجات جوابیه طرف شکایت مبیّن این است که حق بیمه شاکی از تاریخ واقعی شروع به خدمت شاکی پرداخت شده است. بنابراین با رد دفاعیات مشتکی عنه، حکم به الزام خوانده به اصلاح احکام کارگزینی شاکی و احتساب و تعیین سابقه خدمت شاکی بر اساس تاریخ واقعی شروع به کار صادر و اعلام می‌گردد. این رأی طبق ماده ۷ قانون دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۸۵ قطعی است.
رئیس شعبه ۳ دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
واحدی ـ فرزد