رای وحدت رویه شماره ۱۱۸۸ مورخ ۱۳۳۶/۰۳/۳۰ هیات‌ عمومی دیوان ‌عالی ‌کشور

شعبه ۲ عقیده داشته که استفاده از سند مجعول نسبت به جاعل جرم جداگانه نیست در صورتی که شعبه ۵ معتقد بوده که عمل مزبور نسبت به جاعل نیز جرم علیحده محسوب می‌شود.
هیات عمومی در تصمیم شماره ۱۱۸۸ - ۱۳۳۶/۰۳/۳۰ چنین اظهارنظر کرده است:
چون استفاده از سند مجعول عمل جداگانه است که حتی نسبت به جاعل نیز جرم جداگانه محسوب است و عبارت با علم به تزویر مورد استفاده قرار گیرد، به منظور تعمیم نسبت به غیر جاعل در قانون ذکر شده مضافا بر این که ماده ۲ ملحقه به اصول محاکمات جزایی رفع هرگونه توهم را نموده لذا رای شعبه ۵ دیوار کشور از این جهت صحیح به نظر می‌رسد.