صدور حکم محکومیت به استناد منبع فقهی

رأی خلاصه جریان پرونده

به موجب دادنامه شماره ۲۷۸ - ۱۳۹۴/۳/۱۷ شعبه ۱۰۱ دادگاه عمومی جزائی قم آقای م. ی. به اتهام رابطه نامشروع و مستنداً به ماده ۶۳۷ قانون مجازات اسلامی و مسأله ۴ از لواحق حد مسکر کتاب تحریرالوسیله و ماده ۲۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ به مجازات تحمل ۹۹ ضربه شلاق و دو سال تبعید (اقامت اجباری) در شهرستان تکاب محکوم و به موجب دادنامه شماره ۴۴۰ - ۱۳۹۴/۵/۲۹ شعبه هشتم دادگاه تجدیدنظر استان قم رأی صادره تأیید و قطعیت یافته است. وکیل محکومٌ علیه ضمن پرداخت هزینه دادرسی و با ارسال لایحه به دیوان عالی کشور و در توضیح بیان نموده که : ماجرا از اجتماع چند دقیقه ای یک زن و مرد آغاز شده و بدون هیچ قرینه و اماره و اصل و دلیل به یک بحران تبدیل می گردد ، موکل و برادر همسرش همکار بوده اند ، خانه مشترک پدر همسر و برادر همسر در دوطبقه مجزا با تردد بسیار در مرئی و منظر همه خانواده . برادر همسر به موکل می گوید برود ابزار کاری را از منزلش بیاورد ، می رود درب می زند ، توسط همسر برادر درب باز می شود چند دقیقه طول نمی کشد ، برادر همسر وارد شده درب را ناباورانه قفل می کند بدون شاهد، دلیل و ادله اثباتی پای موکل را به شلاق و تبعید می کشاند ، هیچ توضیحی از رابطه وجود ندارد نه اعترافی ، نه گفتگوی مشخصی نه نشانه ای غیر از ادعا ، چهار سال از واقعه گذشته ، دفعتاً شاکی مبادرت به طرح شکایت کرده ، طرح بحث اساساً از پایه بی اساس است ، قصد تلذذ از کجا احراز شده ، کثیرالشک بودن شاکی و جرم نبودن عمل صرف خلوت کردن، نظر مراجع اخذ شده و ضمیمه است و مستنداً به بند چ ماده ۴۷۴ قانون آئین دادرسی کیفری تقاضای اعاده دادرسی نموده است. پرونده ، پس از ثبت در دبیرخانه دیوان عالی کشور، در مورخ ۱۳۹۴/۸/۱۸ به این شعبه ارجاع گردیده است و به شرح آتی اظهارنظر و اتخاذ تصمیم می نماید. هیئت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید پس از قرائت گزارش آقای سید نصرت الله اعتماد عضو ممیز و اوراق پرونده مشاوره نموده چنین رأی می دهد:

رأی شعبه دیوان عالی کشور

طبق تقاضای آقای م. ی. دایر بر اعاده دادرسی نسبت به دادنامه شماره ۴۴۰ - ۱۳۹۴/۵/۲۹ شعبه هشتم دادگاه تجدیدنظر استان قم ، موجه است زیرا: ۱- اقدام متهم به شرحی که در دادنامه انعکاس یافته، از مصادیق ماده ۶۳۷ قانون مجازات اسلامی ۷۵، نیست، لذا دادگاه بدوی، علاوه بر ماده مزبور، به تحریرالوسیله حضرت امام رضوان الله تعالی علیه ، نیز استناد کرده است، در حالی که اگر از مصادیق ماده یاد شده به حساب می آمد، با توجه به اصل «قانونی بودن جرم و مجازات»، استناد به منبع فقهی غیر لازم و غیرموجه بود. پس محکومیت محکومٌ علیه به استناد ماده ۶۳۷ ، فاقد وجاهت قانونی است. ۲- علی فرض که استناد به تحریرالوسیله حضرت امام ره در مانحن فیه جایز باشد، مجازات مقرر در مسأله ۴ لواحق حدّ مسکر، تعزیر است و تعزیر به «مادون حدّ» تعریف شده و باید شلاق مقرر، تا ۷۴ ضربه باشد، پس محکومیت نام برده به ۹۹ ضربه شلاق، وجاهت ندارد. بنابراین مورد از مصادیق صدر و ذیل بند «چ» ماده ۴۷۴ قانون آئین دادرسی کیفری محسوب می گردد، لذا ضمن تجویز اعاده دادرسی نسبت به دادنامه یاد شده بالا و مستنداً به ماده ۴۷۶ همان قانون پرونده جهت رسیدگی مجدد به دادگاه هم عرض دادگاه صادر کننده حکم قطعی ارجاع می گردد.
شعبه ۳۳ دیوان عالی کشور - رئیس و عضو معاون
محمد نیازی - سید نصرت الله اعتماد