طرح شکایت جدید توسط شاکی در حین رسیدگی

رأی خلاصه جریان پرونده

پیرو گزارش تنظیمی و دادنامه شماره ۵۶۲-۱۳۹۲/۰۹/۲۶ صادره از شعبه ۳۳ دیوان عالی کشور که در صفحات ۱۵۷ الی ۱۵۹ ضمیمه پرونده گردیده در رأی صادره مذکور تذکر داده‌شده که اتهام تفهیمی و آخرین دفاع اخذشده با اتهام قیدشده است در رأی مطابقت ندارد و ایرادهای دیگر مطرح‌شده بود که رأی صادره نقض و جهت رسیدگی مجدد پرونده به شعبه محترم کیفری استان اعاده گردیده است. در تاریخ ۱۳۹۳/۰۲/۰۶ دادگاه با حضور اعضاء و نماینده دادستان، شاکیه و وکیل تسخیری و در غیاب متهم تشکیل گردیده است. نماینده دادستان خواهان رسیدگی و صدور حکم شایسته شده است. شاکیه اظهار داشته : از سال ۸۵ با متهم آشنا شدم. در بدو آشنائی با زنای به عنف به من تجاوز کرد بعد تا سال ۹۰ مراوده و مسائل زناشویی هر سه ماه یک‌بار به‌صورت نزدیکی جنسی داشته‌ایم و وعده ازدواج می‌داد. در خصوص خواندن صیغه محرمیت فقط متهم گفت صیغه را خوانده است جزئیات آن را نمی‌دانم که خودش خوانده یا دیگری. اگر مرد زندگی بود با ایشان ادامه زندگی می‌دادم ولی افسوس که مرد زندگی نمی‌باشد. وکیل تسخیری متهم اظهار داشته: موکل در طی دادرسی اصرار به خوانده شدن صیغه محرمیت داشته با توجه به اظهارات شاکیه که تلویحاً در تأیید اظهارات موکل است زنای محصنه با این کیفیت حدوث پیدا نکرده تقاضای صدور حکم برائت موکل خود را دارم. دادگاه به شرح دادنامه شماره ۱۴۱-۱۳۹۳/۰۲/۰۷ متهم را از ارتکاب زنای محصن مستنداً به اصل ۳۷ قانون اساسی و بند الف ماده ۱۷۷ قانون آئین دادرسی کیفری تبرئه نموده و در مورد آدم‌ربائی به دلیل عدم صدور کیفرخواست خود را مواجه با تکلیف ندانسته است. پس از ابلاغ رأی شاکیه طی لایحه‌ای در دو صفحه به رأی صادره اعتراض نموده است که متهم وی را با فریب و زور ربوده و دو هفته در خانه مجردی حبس و در تمام این مدت با توسل به‌زور تجاوز می‌نموده که در اداره امنیت به ربودن، تجاوز به عنف به‌صراحت اقرار کرده است که موردتوجه دادگاه قرار نگرفته است. از طرفی متهم دارای سوابق متعددی است که موردتوجه قرار نگرفته، متهم بعد از یک سال فراری بودن دستگیرشده و تقاضای احقاق حق نموده پرونده در تاریخ ۱۳۹۳/۰۴/۲۲ به این شعبه ارجاع گردیده است.

رأی شعبه دیوان عالی کشور

با توجه به محتویات پرونده و تحقیقات انجام‌شده، نظر به این‌که شعبه اول دادگاه محترم کیفری استان، در رأی اخیر، تنها درباره اتهام متهم آقای ح.م. مبنی بر زنای محصن، حکم صادر و درباره اتهام وی مبنی بر زنای به عنف که شاکیه در آخرین جلسه دادرسی هم بر آن تأکید و از آن شکایت داشته، اظهارنظر نکرده است. از دیگر سوی درباره اتهام آدم‌ربایی که می‌تواند در عنفی بودن ارتباط طرفین نفیاً یا اثباتاً مؤثر باشد و لازم است با اتهامات دیگر توأماً رسیدگی شود به علت عدم صدور کیفرخواست، دادگاه خود را با تکلیفی مواجه ندانسته است، درحالی‌که دادگاه مکلف بوده پرونده را جهت اقدام لازم به دادسرا ارسال نماید. بنابراین ضمن وارد دانستن اجمالی اعتراض شاکیه و مستنداً به بند ۲ قسمت «ب » ماده ۲۶۵ قانون آئین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امورکیفری، دادنامه تجدیدنظر خواسته به شماره ۳۰۰۰۴۱- ۱۳۹۳/۰۲/۰۷ شعبه اول دادگاه کیفری استان ، نقض و پرونده جهت رسیدگی مجدد به همان شعبه صادرکننده رأی ارجاع می‌گردد.
شعبه ۳۳ دیوان عالی کشور - مستشار و عضو معاون
محمد نیازی - سید مجتبی قریشی