مرجع قضایی صالح در حل اختلاف نسبت به صلاحیت محلی

رأی خلاصه جریان پرونده

حسب محتویات پرونده آقای ع.ط. از شرکت حمل و نقل ت. در سال ۸۹ علیه آقای س.ک. و آقای د.ت. شکایت خیانت در امانت به دادسرای ت تقدیم کرده و توضیح داده است که در تاریخ ۱۸/۱۲/۸۸ متهمین با کامیون شماره ... به میزان ۲۵ تن میل گرد را از ت به مقصد الف بارگیری نموده ولی تاکنون (۲۵/۱۲/۸۸) به مقصد نرسانده و متواری شده است. شماره بارنامه ۵۰۵۶۰۵ ـ ۱۸/۱۲/۸۸ بوده است و آقای س.ک. خود را صاحب نمایشگاه معرفی می کرد و رانندگی کامیون با د.ت. بوده است. با اعطاء نیابت قضایی پس از شناسایی خودرو مذکور در بخش سنگر در پارکینگ ع. توقیف شده است. (در تاریخ ۱۸/۴/۸۹ ص ۴۶ پرونده) با توجه به متواری بودن متهم د.ت. با تحقیقات لازم معلوم شده است که متهم مذکور به جرم خیانت در امانت نسبت به بیست و دو هزار و سیصد و هفتاد کیلوگرم میل گرد موضوع شکایت آقای م.ر. طبق دادنامه غیابی شماره ۵۶۸۰۰۵۵۷ ـ ۱۸/۹/۸۹ شعبه ۱۰۲ دادگاه عمومی جزایی م به تحمل سه سال حبس محکوم شده است (ص ۱۰۴ و پرونده اتهامی وی مفتوح است دادسرای ت با توجه به سبق تعقیب متهم در حوزه قضایی شهرستان م با صدور قرار عدم صلاحیت شماره ۳۴۳۰۰۶۱۲ ـ ۲۴/۵/۹۰ و به استناد ماده ۵۴ قانون آیین دادرسی کیفری به شایستگی دادسرای شهرستان م صادر کرده است (ص ۱۰۷) و دادسرای شهرستان م با این استدلال که مقصد بار متعلق به شاکی الف بوده و م نبوده است و در مورد اتهام وی در شهرستان م حکم غیابی صادر شده، است با توجه به ماده ۱۸۳ قانون مذکور و ماده ۵۴ آن قرار عدم صلاحیت به شایستگی دادسرای ت صادر نموده و پرونده را برای حل اختلاف در صلاحیت رسیدگی به دیوان عالی کشور ارسال داشته است و به رأی وحدت رویه شماره ۵۴۷ ـ ۷/۱۲/۶۹ هیأت عمومی دیوان عالی کشور تمسک جسته است.

رأی شعبه دیوان عالی کشور

با توجه به مفتوح بودن پرونده اتهامی آقای د.ت. در حوزه قضایی شهرستان م و عدم صدور حکم قطعی و غیابی بودن رأی صادره درخصوص اتهام او و استناد دادسرای شهرستان ت به ماده ۱۸۳ قانون آیین دادرسی کیفری با تأیید صلاحیت رسیدگی در حوزه قضایی شهرستان م بین دو مرجع مذکور حل اختلاف به عمل می آید.
مستشاران شعبه ۲ دیوان عالی کشور
طباطبایی ـ بهنام اصل