نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۲۱۸ مورخ ۱۴۰۴/۰۶/۱۱

به موجب صدر ماده ۵۰۳ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲، در صورت ابتلای محکوم‌علیه به جنون پس از صدور حکم قطعی، تا زمان افاقه اجرای حکم به تعویق می‌افتد؛ اما وفق تبصره این ماده، محکوم‌علیه تا زمان بهبودی در بیمارستان روانی یا مکان مناسب دیگری نگهداری می‌شود؛ این تعارض چگونه قابل رفع است؟

محل اعمال و مجرای حکم موضوع صدر ماده ۵۰۳ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲، که ناظر بر تعویق اجرای حکم در اثر ابتلای محکوم‌علیه به جنون پس از صدور حکم قطعی در جرایم تعزیری است، با حکم موضوع تبصره این ماده که متضمن حکمی تبعی و استثنایی ناظر بر اصل ماده پیش‌گفته است، متفاوت است؛ زیرا حکم موضوع ماده ۵۰۳ قانون پیش‌گفته مبنی بر تعویق اجرای حکم در اثر ابتلای به جنون پس از صدور حکم قطعی ناظر بر حدوث جنون پیش از ورود به زندان (پیش از شروع به اجرای حکم) و حکم تبصره این ماده ناظر بر حدوث جنون پس از ورود به زندان (پس از شروع به اجرای حکم) است؛ عبارت «در حبس به سر می‌برد» در تبصره ماده ۵۰۳ یاد‌شده، مؤید این دیدگاه است. بر این اساس، تعارض بین صدر ماده ۵۰۳ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و تبصره آن منتفی است.