نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۳۲۶ مورخ ۱۴۰۴/۱۱/۱۱

همانگونه که مستحضرید تصدیق امضای مترجمان رسمی ذیل ترجمه‌های رسمی بر عهده قضات تأیید اسناد دادگستری کل استان‌ها یا اداره تأیید اسناد ترجمه شده در استان تهران است؛ از جمله موضوعات مورد پرسش، «امکان یا عدم امکان ترجمه رسمی مدارک متعلق به مترجم رسمی توسط همان مترجم است». با توجه به اینکه در چنین مواردی وجود «تعارض منافع» محتمل است و در بسیاری از کشورهایی که ترجمه‌های رسمی به آن‌ها ارائه می‌شود، ممنوعیت ترجمه رسمی مدارک متعلق به مترجم رسمی توسط خود وی مطرح است، خواهشمند است در این خصوص اعلام نظر فرمایید.

مترجم با ترجمه اسناد و مدارک از یک زبان به زبانی دیگر، در حقیقت تأیید و تصدیق می‌کند که آن اسناد و مدارک حکایت از این محتویات دارد؛ همان‌گونه که در ذیل ماده دوم قانون راجع به ترجمه اظهارات و اسناد در محاکم و دفاتر رسمی مصوب ۱۳۱۶ از اصطلاح «تصدیق» توسط مترجم رسمی یا مأمورین سیاسی و کنسولی استفاده شده است؛ بر این اساس، نظر به اینکه مصدق همواره باید شخصی غیر از شخص ذی‌نفع باشد، مترجم نمی‌تواند اسناد و مدارک مربوط به خود را برای ارائه به محاکم و ادارات ایران و یا به منظور استفاده در کشورهای خارجی ترجمه کند. مفاد مختلف آیین‌نامه اجرایی قانون یادشده مصوب ۳۱/۵/۱۳۷۷ با اصلاحات و الحاقات بعدی؛ از جمله مواد ۴۴ و ۴۵ این آیین‌نامه که بر رعایت اصل بی‌طرفی تأکید دارد، مؤید این دیدگاه است.