نظریه مشورتی شماره ۷/۹۶/۲۲۲۳ مورخ ۱۳۹۶/۰۹/۲۰
تاریخ نظریه: ۱۳۹۶/۰۹/۲۰
شماره نظریه: ۷/۹۶/۲۲۲۳
شماره پرونده: ۱۵۲۱-۵۴-۹۶
استعلام:
در پروندهای در دادسرای فرودگاه فردی به اتهام حمل و نگهداری و وارد نمودن ۷۲ کیلوگرم قرص روان گردان تحت تعقیب قرار میگیرد به موجب دادنامهی قطعی مورخ ۱۳۸۸/۵/۴ به تحمل دو سال حبس محکوم میشود با تصویب اصلاحیه قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب ۱۳۸۹ مواد روان گردان که یک جرم مستقل بود جزء جرایم مواد مخدر قرار گرفت همچنین به موجب بند پ مادهی ۱۰۹ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ از شمول مرور زمان استثنا شده است به موجب مادهی ۱۱ قانون یاد شده قوانین مربوط به مرور زمان نسبت به جرایم سابق بر وضع فوراً اجرا میشود با عنایت به اینکه مجازات یاد شده قبل از تصویب قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ مشمول مرور زمان نشده است آیا میتوان به این استدلال که در زمان وقوع اتهام انتسابی عنوانی مجزای از مواد مخدر داشته محکومیت محکومٌعلیه را مشمول مرور زمان دانست یا خیر.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
در فرض سوال با توجه به زمان وقوع جرم موضوع استعلام، که قبل از اصلاحیه مصوب ۱۳۸۹ قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر است و با لحاظ ماده ۱۱ قانون مجازات اسلامی ۱۳۷۰ که فعلاً در ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ آمده است، باید مقررات قبل از وقوع جرم اجراء شود، بنابراین چون عنصر قانونی جرم ارتکابی در استعلام، قانون روان گردان (پسیکرتروپ) مصوب ۱۳۵۲/۲/۸ است، لذا حکم صادره در اینخصوص نیز مربوط به جرم مواد مخدر نمیباشد و با توجه به صراحت بند ت ماده ۱۱ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ هر چند مشمول مقررات مرور زمان این قانون است، لکن با توجه به اینکه محکومیت، مربوط به جرم غیر مواد مخدر است، لذا از شمول بند پ ماده ۱۰۹ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ خارج است و تلقی نمودن مواد روان گردانهای صنعتی غیردارویی در زمره مواد مخدر و در نتیجه تغییر عنصر قانونی جرم طبق اصلاحیه قانون صدر الذکر، تأثیری در عنصر قانونی جرایم ارتکابی قبل از اصلاحیه مذکور، ندارد.