نظریه مشورتی شماره ۷/۹۷/۲۱۴۱ مورخ ۱۳۹۸/۰۶/۱۲
تاریخ نظریه: ۱۳۹۸/۰۶/۱۲
شماره نظریه: ۷/۹۷/۲۱۴۱
شماره پرونده: ۹۷-۱۸۶/۱-۲۱۴۱
استعلام:
...
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
۱- با توجه به اینکه قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ در مواد ۲۵۱، ۵۴۵، ۵۴۷ و ۵۴۹ واژگان تبعید و اقامت اجباری را در کنار یکدیگر ذکر نموده است و تبعید مندرج در کتاب دوم قانون مجازات اسلامی نیز ناظر به حدود به عنوان مجازات اصلی در مواد ۲۲۹، ۲۴۳ و ۲۸۴ آمده است و در قوانین پس از انقلاب اسلامی هم اقامت اجباری در محل معین تنها به عنوان مجازات تکمیلی ذکر شده است، لذا این دو کیفر از نظر نوع (اصلی و تکمیلی بودن) و مورد اجرا (حدود و غیر آن) متفاوت میباشند.
۲- اطلاق ماده ۴۸۳ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ شامل فرض استعلام (حبس درجه هفت تعیینی در اجرای ماده ۲۴ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ به لحاظ تخطی محکومعلیه مجازات تکمیلی در بار دوم) نیز میگردد و لذا در جرایم غیر قابل گذشت دادگاه صادرکننده حکم قطعی میتواند به درخواست محکوم نسبت به تخفیف مجازات یا تبدیل آن به مجازات مناسبتر به لحاظ گذشت شاکی اقدام نماید. بدیهی است که در جرایم قابل گذشت با اعلام رضایت شاکی، مطابق مواد ۱۳ و ۵۰۵ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲ قرار موقوفی اجرای حکم صادر میگردد.