نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۱۸۷۲ مورخ ۱۳۹۹/۱۱/۲۹
تاریخ نظریه: ۱۳۹۹/۱۱/۲۹
شماره نظریه: ۷/۹۹/۱۸۷۲
شماره پرونده: ۹۹-۲۶-۱۸۷۲
استعلام:
با عنایت به ماده ۲ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴ که مقرر داشته است شناسایی اموال محکومعلیه باید به تقاضای محکومله باشد و با توجه به بند ۴ ماده یک آییننامه اجرایی این قانون مصوب ۱۳۹۹ ریاست محترم قوه قضاییه که یکی از شروط اعمال ماده ۳ قانون یادشده را عدم شناسایی هر گونه مال از محکومعلیه میداند:
۱- در صورت انصراف محکومله از تقاضای شناسایی اموال محکومعلیه یا عدم تمایل وی به استفاده از حق مقرر در ماده ۲ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴، آیا اجرای احکام میتواند بدون درخواست محکومعلیه، اموال را شناسایی کند؟
۲- در صورت عدم درخواست یا عدم تمایل محکومله جهت شناسایی اموال محکومعلیه، آیا صدور برگ جلب محکومعلیه به تقاضای محکومله امکانپذیر است؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
اولاً، با عنایت به ماده ۴۹ قانون اجرای احکام مدنی مصوب ۱۳۵۶ و ماده ۲ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴ لزوم شناسایی، استعلام و توقیف اموال محکومعلیه توسط اجرای احکام نیاز به درخواست محکومله دارد.
ثانیاً، عدم استفاده محکومله از اختیار مقرر در ماده ۲ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴ مبنی بر تقاضای شناسایی اموال محکومعلیه، مانع استفاده از حق مقرر برای وی در ماده ۳ این قانون مبنی بر تقاضای بازداشت محکومعلیه نیست.
ثالثاً، اعمال ماده ۳ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴ فرع بر احراز قیود مندرج در مواد ۱ و ۳ این قانون است و در مواردی مجاز است که ملائت محکومعلیه و استنکاف وی از اجرای حکم محرز باشد.
رابعاً، نظر به اینکه آییننامه قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۹ ریاست محترم قوه قضاییه تاکنون در روزنامه رسمی کشور منتتشر نشده است، وفق ماده ۲ دستورالعمل نحوه استعلام حقوقی و پاسخ آن در قوه قضاییه مصوب ۱۳۹۸/۹/۱۹ ریاست محترم قوه قضاییه، اداره حقوقی از پاسخ به سوال در خصوص مواد آییننامه یادشده معذور است.