توافق زوجین درخصوص تمکین و نفقه

رأی دادگاه بدوی

درخصوص دعوی خانم ف.ف. فرزند جابر با وکالت م.س. به طرفیت شوهرش ج.س. فرزند ن. به خواسته مطالبه نفقه معوقه از تاریخ ۱/۲/۱۳۸۷ لغایت صدور حکم، به انضمام خسارت دادرسی. دادگاه پس از احراز رابطه زوجیت دائم به نحو صحت بین خوانده و خواهان بر اساس اسناد سجلی و سند نکاحیه، از آنجایی که از جمله حقوق مسلم زن از شوهرش نفقه می باشد و نفقه نیز شامل مسکن و لباس و خوراک و دیگر حوائج ضروری می باشد، لهذا به شرح دادخواست تقدیمی از سوی خواهان و به شرح توضیحات مأخوذه از طرفین و نهایتاً به شرح نظریه کارشناس، دعوی خواهان را مقرون به واقع دانسته و خواسته خواهان را موجه و قانونی تشخیص داده و مستنداً به مواد ۱۱۰۶ و ۱۱۰۷ و ۱۲۰۶ قانون مدنی، خوانده را به پرداخت از تاریخ ۱/۲/۸۷ لغایت پایان ۸۷، ماهانه مبلغ یک صد هزار تومان و از تاریخ ۱/۱/۸۸ لغایت پایان ۸۸، ماهانه مبلغ یک صد و بیست هزار تومان و از تاریخ ۱/۱/۸۹ لغایت ۱۵/۷/۸۹، ماهانه یک صد و شصت و پنج هزارتومان و از تاریخ ۱۶/۷/۸۹ لغایت پایان ۸۹، ماهانه مبلغ سیصد هزار تومان و از تاریخ ۱/۱/۹۰ لغایت پایان ۱۳۹۰، ماهانه مبلغ سیصد و چهل هزار تومان و از تاریخ ۱/۱/۹۱ لغایت صدور حکم، ماهانه مبلغ سیصد و هشتاد و پنج هزارتومان، بابت اصل خواسته و تسبیباً به استناد مواد ۵۱۵ و ۵۱۹ قانون آیین دادرسی در امور مدنی، به پرداخت مبلغ ۷۴۰/۸۸۰/۲ ریال بابت خسارت دادرسی به صندوق دولت و حق الوکاله وکیل طبق تعرفه دولتی، محکوم می نماید. رأی صادره حضوری است و ظرف مدت بیست روز پس از ابلاغ، قابل اعتراض در محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران می باشد.
رئیس شعبه ۲۶۶ دادگاه عمومی حقوقی تهران ـ محمدی

رأی دادگاه تجدیدنظر استان

درخصوص تجدیدنظرخواهی آقای ج.س. فرزند ن. به طرفیت آقای ف.ف. فرزند ج. نسبت به دادنامه شماره ۱۴۶ مورخ ۱۱/۲/۱۳۹۲ شعبه محترم ۲۶۶ دادگاه عمومی حقوقی تهران در پرونده کلاسه ۱۴۴۱، مبنی بر صدور حکم محکومیت به پرداخت نفقه معوقه از تاریخ ۱/۲/۱۳۸۷ لغایت صدور حکم مورخ ۱۱/۲/۱۳۹۲. با توجه به محتویات پرونده و امعان نظر در اوراق و مندرجات آن، مفاد لایحه تجدیدنظرخواهی و لوایح دفاعیه طرفین، مدلول دادنامه تجدیدنظرخواسته، رأی صادر شده دادگاه بدوی از مورخ ۱/۲/۱۳۸۷ لغایت مورخ ۲۲/۱/۱۳۸۸ مبنی بر محکومیت به پرداخت نفقه معوقه، بر اساس مستندات موجود در پرونده صادر نگردیده و تجدیدنظرخواهی وارد تشخیص داده می شود. زیرا زوجین طی توافق نامه مورخ ۳/۱۲/۱۳۸۷ با یکدیگر توافق کرده اند که تا مورخ ۲۲/۱/۱۳۸۸ نسبت به یکدیگر ادعایی در مورد تمکین و نفقه نداشته باشند؛ لذا این دادگاه با عنایت به این توافق نامه و با استناد به ماده ۳۵۸ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی و نیز ماده ۱۲۵۷ قانون مدنی، ضمن قبول دادخواست تجدیدنظرخواهی، رأی صادرشده دادگاه بدوی را درخصوص محکومیت به پرداخت نفقه از مورخ ۱/۲/۱۳۸۷ لغایت ۲۲/۱/۱۳۸۸ نقض و حکم به رد دعوی خواهان نفقه صادر و اعلام می کند و درخصوص قسمت دیگر دادنامه، مبنی بر محکومیت تجدیدنظرخواه به پرداخت نفقه از مورخ ۲۳/۸/۱۳۸۸ لغایت صدور حکم، مورخ ۱۱/۲/۱۳۹۲، مطابق شرح دادنامه، با عنایت به اینکه تجدیدنظرخواه، دلیلی دال بر نشوز تجدیدنظرخوانده به دادگاه ارائه نکرده است و رأی دادگاه بدوی بر اساس مستندات موجود در پرونده صادر گردیده است و تجدیدنظرخواه ایراد و اعتراض موجهی که موجبات نقض دادنامه اعتراض شده را در این قسمت فراهم آورد، ابراز ننموده است؛ لذا این دادگاه تجدیدنظرخواهی را وارد نداسته و با توجه به مراتب مذکور، ضمن رد دادخواست تجدیدنظرخواهی، رأی صادر شده دادگاه بدوی را درخصوص محکومیت به پرداخت نفقه معوقه از مورخ ۱۳/۱/۱۳۸۸ لغایت صدور حکم مورخ ۱/۲/۱۳۹۲، به شرح دادنامه اصداری، با استناد به مواده ۳۵۸ و ۳۶۵ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، تأیید و استوار می کند. این رأی قطعی است.
رئیس شعبه ۲۴ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار دادگاه
مرادی ـ روحانی