مرخصی استحقاقی و ساعات کار پرتوکاران تا زمان اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری

رأی شعبه دیوان عدالت اداری

در خصوص دادخواست شاکی دایر بر صدور حکم بر الزام طرف شکایت به اعطای مرخصی اجباری پرتوکاران موضوع بند ۲ ماده ۲۰ قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب ۱۳۶۸، با توضیح اینکه در طول خدمت با اشعه فعالیت داشته است و دستگاه متبوع از احتساب آن خودداری نموده است، با توجه به محتویات پرونده و مفاد لایحه دفاعیه مشتکی عنه به شماره ... مبنی بر اینکه بندهای ۱ و۲ ماده ۲۰ قانون مذکور نسبت به افرادی که به طور مستمر به کار با اشعه اشتغال دارند، کاهش ساعات کار تا میزان ۲۵% منظور نموده، یعنی سایر کارکنان ماهانه ۱۷۵ ساعت ولی پرتوکاران ۱۳۲ ساعت اشتغال داشته‌اند و ایام مرخصی اجباری نیز در کاهش ساعات کار هفتگی لحاظ گردیده است. علیهذا با عنایت بر اینکه کاهش ساعات کار هفتگی و افزایش میزان مرخصی استحقاقی سالیانه تا یک ماه در سال برای مدت اشتغال به کار با اشعه هر کدام عنوان مستقلی بوده و به طور جداگانه در بندهای ۱ و۲ پیش بینی گردیده و دو مقوله متفاوت هستند، استدلال مذکور در لایحه دفاعیه توجیه قانونی ندارد؛ شکایت وارد تشخیص و به استناد مواد ۷ و۱۴ قانون دیوان عدالت اداری مصوب ۱۳۸۵ و بند ۲ ماده ۲۰ قانون صدرالذکر، حکم بر الزام طرف شکایت به اعطای مرخصی مذکور از تاریخ استحقاق تا اجرایی شدن قانون مدیریت خدمات کشوری (۱/۱/۸۸) صادر و اعلام می‌گردد. اما نسبت به بعد از تاریخ یاد شده به لحاظ اینکه در ماده ۶۸ قانون مدیریت خدمات کشوری، مزایای خاص دیگری منظور گردیده و به موجب ماده ۱۲۷ آن کلیه قوانین مغایر لغو گردیده است، شکایت غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر و اعلام می‌گردد. رأی صادره قطعی است.
رئیس شعبه ۴ دیوان عدالت اداری ـ مستشار شعبه
موسوی ـ کریمی