میزان تأثیر محکومیت به پرداخت دیه در بازدارندگی مرتکب

رأی دادگاه تجدیدنظر استان

در این پرونده آقای م.ج. و م.ج. به طرفیت آقای ر.ج. از دادنامه ۱۲۴۰ ـ ۲۶/۱۰/۹۱ شعبه ۱۰۴۲ دادگاه عمومی جزایی تهران در مهلت مقرر قانونی تجدیدنظرخواهی نموده اندکه به موجب دادنامه فوق الذکر، تجدیدنظرخواهان از جهت جرم مشارکت در ایراد صدمه بدنی عمدی به شاکی به پرداخت دیات صدمات وارده به صورت نصف نصف حسب مواد استنادی قانونی در این دادنامه محکوم گردیدند و از جهت جرم توهین نیز هر یک به مجازات مقرره در دادنامه مذکور حسب ماده استنادی قانونی محکوم گردیدند. آقای م.ج. هم از جهت بیم تجری راجع به ایراد صدمات بدنی عمدی به مجازات مقرره حسب ماده استنادی قانونی محکوم گردیده است. حال با توجه به اظهارات تجدیدنظرخواهان و شاکی و نظریه پزشکی قانونی و اظهارات تجدیدنظرخوانده بر محکومیت آقای م.ج. به پرداخت دیات صدمات وارده با توجه به اینکه کمتر از خمس دیه کامله می باشد قابل تجدیدنظرخواهی نبوده و طبق بند دال از ماده ۲۳۲ آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب ۷۸ رد می گردد و اما بر احراز جرم توهین هر یک از تجدیدنظرخواهان و تعیین مجازات حسب ماده استنادی قانونی ایرادی وارد نمی باشد و طبق بند الف از ماده ۲۵۷ آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب ۷۸ رأی تأیید می گردد و اما بیم تجری راجع به ایراد صدمات بدنی عمدی توسط م.ج. با توجه به اینکه محکومیت به پرداخت دیه دارد و مؤثر در بازدارندگی است احراز نمی گردد و طبق بند یک از قسمت ب از ماده ۲۵۷ آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور کیفری مصوب ۷۸ رأی نقض و طبق ماده ۱۷۷ قانون مذکور تبرئه می گردد و رأی قطعی است.
رئیس شعبه ۴۱ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ـ مستشار
قنبری ـ قاسمی