نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۳/۱۱ مورخ ۱۴۰۳/۰۶/۲۴
تاریخ نظریه: ۱۴۰۳/۰۶/۲۴
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۳/۱۱
شماره پرونده: ۱۴۰۳-۱۸۶/۱-۱۱ک
استعلام:
تفاوت محل اجرای تبصره ۲ ماده ۵۲۹ قانون آیین دادرسی کیفری و تبصره ۲ ماده ۶۰ قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز در چیست؟ به دیگر سخن، آیا در مقرره اول بعد از اتمام مجازات بدل، توقیف اموال برای وصول باقی مانده جزای نقدی امکانپذیر نیست؛ اما در مقرره دوم هست؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
مطابق ماده ۲۹ قانون مجازات اسلامی بازداشت بدل از جزای نقدی نباید از مدت حبس مقرر در قانون برای آن جرم بیشتر باشد و در هر حال مدت بازداشت بدل از جزای نقدی نباید از سه سال تجاوز کند؛ بنابراین چنانچه حبس بدل از جزای نقدی محکوم به مدت سه سال، موجب استهلاک جزای نقدی مورد حکم نشود، در فرض شناسایی اموال محکوم در آینده و بعد از تحمل حبس بدل از جزای نقدی، توقیف اموال برای استیفای باقی مانده جزای نقدی مورد حکم توجیه قانونی ندارد و تبصره ۲ ماده ۵۲۹ قانون آیین دادرسی کیفری ناظر بر فرضی است که در طول اجرای حکم تقسیط یا حبس بدل از جزای نقدی، امکان استیفای مابهازای بخش اجرا نشده جزای نقدی از اموال محکوم وجود داشته باشد؛ مگر در خصوص جرایم مشمول قانون قاچاق کالا و ارز مصوب ۱۳۹۲ که در این جرایم برابر تبصره ۲ ماده ۶۰ این قانون، جزای نقدی مازاد بر حبس تبدیلی در صورت شناسایی اموالی از محکومعلیه، حتی پس از اتمام حبس وصول میشود.