نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۳/۱۰۸۲ مورخ ۱۴۰۴/۰۲/۳۰

چنانچه پس از رسیدن فرزند مشترک به سن بلوغ و پیش از احراز رشد، پدر از سرپرستی و تکفل امور فرزند خودداری کند و حاضر به پذیرفتن فرزند در منزل نباشد، آیا الزام وی به تحویل گرفتن فرزند و انجام امورات او امکانپذیر است؟

هر چند با بلوغ فرد «حضانت» در معنای اخص آن منتفی می‌شود؛ اما از مجموع مقررات حاکم مانند مواد ۶ و ۴۲ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ و به‌ویژه ماده ۴۵ این قانون که واژه «نوجوانان» را نیز به کار برده است و ملاک مواد ۷۹ و ۸۲ قانون امور حسبی مصوب ۱۳۱۹، چنین مستفاد است که چنانچه به تشخیص دادگاه فرد بالغ غیر‌رشید نیاز به نگهداری داشته باشد و ابوین هر دو از این امر سر باز زنند، وفق ماده ۴۵ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ تصمیم مقتضی اتخاذ می‌شود.