نظریه مشورتی شماره ۷/۹۷/۳۲۴۹ مورخ ۱۳۹۸/۰۴/۰۹

تاریخ نظریه: ۱۳۹۸/۰۴/۰۹
شماره نظریه: ۷/۹۷/۳۲۴۹
شماره پرونده: ۹۷-۱۲۷-۳۲۴۹

استعلام:

...

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:

الف، ب و ج: در فرضی که دادگاه بر اساس مواد ۳۱۰ و بعد قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی ۱۳۷۹ مبادرت به صدور دستور موقت نموده و متعاقباً قرار عدم صلاحیت به شایستگی مرجع شبه قضایی صادر نموده است، صرفنظر از آنکه مرجع شبه قضایی اختیار صدور دستور موقت را ندارد، اصولاً لغو دستور مرجع قضایی به وسیله مرجع شبه قضایی جایز نیست. بنابراین، مرجع قضایی که عدم صلاحیت ذاتی آن، راجع بر اصل دعوا بعد از تأیید قرار عدم صلاحیت به وسیله دیوان عالی کشور مسجل شده است، باید نسبت به لغو دستور صادره و رفع اثر از تأمین مأخوذه اقدام کند.
د: با عنایت به ماده ۳۱۱ قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی ۱۳۷۹ دادگاه در صورتی میتواند مبادرت به صدور دستور موقت کند که نسبت به رسیدگی به اصل دعوا دارای صلاحیت ذاتی باشد و مفاد ماده ۳۱۲ این قانون که صدور دستور مذکور را از سوی دادگاهی که موضوع درخواست دستور موقت در مقر آن قرار دارد تجویز نموده است، نافی لزوم صلاحیت ذاتی برای رسیدگی به اصل دعوا نیست. در حقیقت ماده ۳۱۲ یاد شده نافی مقررات صلاحیت محلی است، نه صلاحیت ذاتی و اطلاق کلمه «صلاحیت» مذکور در ماده اخیر الذکر منصرف از صلاحیت ذاتی است./