آییننامه وسایل حفاظت فردی مصوب ۱۳۸۹/۱۱/۱۶
هدف و دامنه شمول
به منظور تامین و ارتقاء سطح ایمنی و حفاظت نیروی کار و همچنین صیانت نیروی انسانی و منابع مادی کشور و در راستای پیشرفت تکنولوژی و ایمنسازی محیط کارگاهها و به منظور پیشگیری از حوادث منجر به صدمات جانی و خسارات مالی، مقررات این آییننامه به استناد ماده ۸۵ قانون جمهوری اسلامی ایران تدوین گردیده است.
فصل اول - تعاریف
وسیله حفاظت فردی: وسیلهای است که برای حذف تماس مستقیم با عوامل زیانآور محیط کار و تقلیل اثرات مخاطره آمیز در محل کار توسط فرد استفاده میشود.
گوشی حفاظتی: نوعی وسیله حفاظت شنوایی است که با قرارگیری در روی گوش و پوشاندن لاله آن از رسیدن امواج صوتی بالاتر از حد مجاز به گوش جلوگیری میکند.
پلاگ گوش: نوعی وسیله حفاظت شنوایی است که در داخل مجرای شنوایی قرار گرفته و با مسدود کردن آن از رسیدن امواج صوتی بالاتر از حدمجاز به پرده صماخ و انتقال آن به گوش داخلی جلوگیری میکند.
وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع: وسایلی هستند که به منظور پیشگیری از سقوط و یا کاهش عوارض و صدمات ناشی از سقوط کارگر از ارتفاع به کار میرود. مانند کمربند ایمنی مهار کل بدن(هارنس)، لنیارد، قلاب قفلشونده (کارابین)، انواع طناب تکیهگاهی، عملیاتی، دینامیکی، استاتیکی و پشتیبان
محافظ چشم: وسیله حفاظت فردی است که چشم را در برابر خطرات زیر محافظت مینماید:
۱- برخورد اجسام سخت
۲- تابشهای نوری (با طول موج ۱ / ۰ الی ۱۰۰میکرومتر)
۳- فلزات مذاب و اجسام داغ
۴- قطرات و پاشش مایعات
۵ - ذرات گرد و غبار
۶ - گازها
۷- و هر نوع ترکیبی از این مخاطرات
عینک با تراز حفاظتی: محافظ چشمی است با عدسیهای نصب شده درقاب، با محافظ جانبی یا بدون محافظ جانبی. عدسی و محافظ جانبی عینک معمولی باید به گونهای باشد که با ساچمه فولادی با قطر ۶ میلی متر و جرم ۸۶ / ۰ گرم با سرعت ۴۵ متر بر ثانیه مقاومت مناسب را از خود نشان دهد.
عینک با تراز ایمنی: محافظ چشمی است که بر روی صورت قرار گرفته و ناحیه چشمها را کاملاً محصور میکند. عدسی و محافظ جانبی عینکهای ایمنی باید به گونهای باشد که با ساچمه فولادی با قطر ۶ میلی متر و جرم ۸۶ / ۰ گرم با سرعت ۱۲۰ متر بر ثانیه مقاومت مناسب را از خود نشان دهد.
سپرهای محافظ صورت: محافظی است که تمام صورت را پوشانده و از درجه ایمنی بالایی برخوردار باشد. این نوع سپر باید به گونهای باشد که با ساچمه فولادی با قطر ۶ میلیمتر و جرم ۸۶ / ۰ گرم با سرعت ۱۹۰ متر بر ثانیه مقاومت مناسب از خود نشان میدهد.
فیلتر نوری: نوعی عدسی چشمی است که برای کاهش تابش نورهای فرودی در محدوده طول موجهای مشخص به کار میرود.
شماره درجهبندی: ویژگیهای نور عبوری از فیلترهای نوری توسط شماره درجهبندی آنها مشخص میشود. شماره درجهبندی ترکیبی از کد عددی و شماره تیرگی میباشد که با یک خط تیره از یکدیگر جدا شدهاند. کد عددی نشاندهنده نوع فیلتر میباشد. (جدول شماره ۱ ضمیمه)
فیلتر جوشکاری: فیلتر مخصوصی است که برای حفاظت چشم در برابر درخشندگی (اشعه) خطرناک حاصل از جوشکاری و تابش کاهشیافتهای از اشعه ماوراء بنفش (UV) و مادون قرمز (IR) به کار می رود.
ماسک: ماسک وسیله محافظ دستگاه تنفس است که برای ایجاد فضایی محفوظ، با حداقل درز به روی صورت استفادهکننده به کار می رود.
ماسک کامل: پوششی است بر روی تمام صورت که چشم، بینی، دهان و چانه را میپوشاند.
نیم ماسک: پوششی است مقابل صورت، که دهان، بینی و چانه را میپوشاند.
ربع ماسک: پوششی است مقابل صورت که فقط دهان و بینی را میپوشاند.
نیم فیلتر ماسک: ماسکی است که کل یا قسمت اعظم آن را فیلتر تشکیل میدهد و دهان و بینی و در حد امکان چانه را نیز میپوشاند.
فیلتر ویژه: فیلتر مخصوصی است که در محیطهای دارای اکسیدهای نیتروژن و جیوه استفاده میگردد.
فیلتر: قسمتی از دستگاه محافظ تنفسی است که قابل تعویض بوده و از آن برای فیلتراسیون (پالایش) هوای محیط استفاده میشود.
فیلترهای ذرهای: فیلترهایی هستند که از آنها در محیطهای گرد و غباردار و ذرات جامد و مایع معلق در هوا استفاده میشود.
فیلترهای گازی: فیلترهایی هستند که در محیطهای گازی استفاده میشوند و جذبکننده گازها و بخارها هستند.
سرپنجه ایمنی: سرپنجهای که پا را در برابر ضربههایی با انرژی برخوردی حداقل ۲۰۰ ژول محافظت میکند.
سرپنجه حفاظتی: سرپنجهای که پا را در برابر ضربههایی با انرژی برخوردی ۱۰۰ تا ۲۰۰ ژول محافظت میکند.
کلاه ایمنی: کلاهی است که از قسمتهای بالای سر در مقابل صدمه محافظت میکند.
دستکش ایمنی و بازوبند: وسایل حفاظت فردی هستند که بر حسب انواع آن، میتواند انگشتان دست تا بالای بازو را در مقابل عوامل زیانآور محیط کار محافظت نماید.
گتر: نوعی وسیله حفاظت فردی است که حدفاصل فضای خالی بین لبه شلوار تا روی کفش را میپوشاند و بسته به نوع فعالیت از جنس و اندازههای مختلف تهیه میشود.
فصل دوم - مقررات عمومی
ماده ۱- به منظور انتخاب وسایل حفاظت فردی متناسب با نوع کار، کارفرما مکلف به شناسایی و ارزیابی شرایط محیط کار برای تشخیص و کنترل خطرات میباشد.
ماده ۲- کارفرما مکلف است وسایل حفاظت فردی متناسب با نوع و محیط کار و مخاطرات احتمالی را به تعداد کافی تهیه و به صورت رایگان در اختیار کارگران قرار دهد.
ماده ۳- کارفرما مکلف است کاربرد صحیح و مراقبت از وسایل حفاظت فردی را به کارگران آموزش دهد.
ماده ۴- کارفرما مکلف است وسایل حفاظت فردی را در شرایط مطلوب نگهداری نموده، و در جایی قرار دهد که دسترسی سریع به آنها امکانپذیر باشد.
ماده ۵ - کارفرما مکلف به جمعآوری و معدوم نمودن وسایل حفاظت فردی معیوب، مستهلک و یا تاریخ مصرف گذشته میباشد.
ماده ۶ - کارفرما باید بر استفاده صحیح کارگران از وسایل حفاظت فردی نظارت کامل داشته باشد.
ماده ۷- کارفرما مکلف است کلیه اطلاعات مربوط به وسایل حفاظت فردی را اعم از نوع وسایل، زمان تحویل، مکان مورد استفاده و عیوب احتمالی ناشی از مصرف را ثبت و نگهداری نماید.
ماده ۸ - کارگر موظف است با توجه به آموزشهای ارائه شده از وسایل حفاظت فردی خود مراقبت، نظافت و استفاده صحیح نماید. عدم رعایت موارد مذکور قصور در انجام وظیفه محسوب میشود.
ماده ۹- کارگر موظف است در صورت مشاهده هرگونه نقص و یا ایراد در وسیله حفاظت فردی مراتب را به سرپرست مربوطه گزارش دهد.
ماده ۱۰- در اجرای ماده ۹۰ قانون کار جمهوری اسلامی ایران، وسایل حفاظت فردی مورد استفاده در کارگاهها باید مطابق با استاندارد ملی یا سایر استانداردهای مورد قبول که به تائید وزارت کار و امور اجتماعی و بر حسب مورد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی رسیده است، باشد.
ماده ۱۱- وسایل حفاظت فردی باید عاری از هرگونه لبه تیز، زائده، شکستگی و یا دیگر عیوب باشد.
ماده ۱۲- جنس کلیه وسایل حفاظت فردی باید به گونهای باشد که شرایط محیطی تغییری در خصوصیات و کارایی آنها ایجاد نکند.
ماده ۱۳- جنس آن دسته از وسایل حفاظت فردی که در تماس مستقیم با پوست بدن هستند باید به گونهای باشد که موجب تحریک و حساسیت پوست نگردد.
ماده ۱۴- وسایل حفاظت فردی که در اختیار کارگران قرار میگیرد باید متناسب با نوع کار بوده و سالم، بهداشتی، تمیز، کامل و آ ماده استفاده باشد.
ماده ۱۵- اطلاعات مشروحه ذیل میبایست بر روی تمامی وسایل حفاظت فردی به گونهای پایدار، نشانهگذاری گردد و به وضوح قابل رویت باشد:
الف - نام یا علامت مشخصه کارخانه سازنده
ب - نام کشور سازنده
ج - سال و ماه ساخت و در صورت نیاز تاریخ انقضاء
د- نوع کاربرد
ه- - استانداردی که بر اساس آن ساخته شده است
و- شماره و تاریخ تاییدیه وزارت کار و امور اجتماعی یا حسب مورد وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
ماده ۱۶- روش استفاده و یا هر نوع اطلاعات مورد نیاز مصرفکننده وسایل حفاظت فردی میبایست به همراه محصول ارائه گردد.
ماده ۱۷- وسایل حفاظت فردی باید براحتی قابل استفاده بوده و ضمن تامین ایمنی کامل نباید مانع انجام کار گردد.
ماده ۱۸- در محیطهایی که به لحاظ تجمع بارهای الکتریسیته ساکن احتمال اشتعال و یا انفجار وجود دارد، استفاده از وسایل حفاظت فردی ضدالکتریسیته ساکن الزامی است.
ماده ۱۹- برای رعایت اصول بهداشتی، استفاده از وسایل حفاظت فردی به صورت مشترک ممنوع است.
فصل سوم - مقررات اختصاصی
عینک:
ماده ۲۰- استفاده از عینکهای با تراز حفاظتی برای کارگرانی که احتمال خطر برخورد اجسام به چشم آنها زیاد است، ممنوع بوده و باید از عینکهایی با تراز ایمنی استفاده شود.
ماده ۲۱- شمارههای درجهبندی و تیرگی فیلترهای محافظ چشم مربوط به انواع جوشکاری، برشکاری، ریختهگری و شیشه و بلورسازی باید بر اساس جداول استاندارد مربوط به اشعهها انتخاب شود. (جداول شماره ۱ الی ۶ ضمیمه)
ماده ۲۲- انتخاب شماره تیرگی فیلترها باید بر اساس نور محیط باشد تا نیازی به نزدیک شدن بیش از حد کارگر به منطقه کار و در نتیجه استنشاق گازهای مضر نباشد.
ماده ۲۳- عدسی چشمی باید از هر گونه نقص، حبابهای هوا، خراشیدگی، فرورفتگی، علامتهای قالبریزیشده، تحدب و تقعر، حرکت موجی یا ناخالصیهای واردشده در عدسی که احتمال ضعف بینایی را در استفاده از آن به وجود می آورد، عاری باشد.
ماده ۲۴- عینک حفاظتی باید سبک و محکم بوده، کاملاً روی صورت قرار گیرد و در صورت لزوم به حفاظ های جانبی مجهز شود.
ماده ۲۵- قاب عینکهای حفاظتی برای کارگرانی که در معرض باد و یا گرد و غبار هستند، باید مقاوم، قابل انعطاف و ضدحساسیت بوده و کاملاً با صورت کارگر مطابقت داشته باشد.
ماده ۲۶- عینکهای حفاظتی برای کارگرانی که با فلزات مذاب کار میکنند، باید در برابر حرارت مقاوم باشد.
ماده ۲۷- جنس قاب عینکهای حفاظتی برای کارگرانی که با مایعات خورنده و گازهای خطرناک کار میکنند، باید نرم، قابل انعطاف و مقاوم در برابر مایعات و گازهای مذکور باشد. به نحوی که از نفوذ آنها به داخل چشم جلوگیری نماید.
ماده ۲۸- برای کارگرانی که دارای نقص بینایی بوده و از عینکهای طبی استفاده میکنند باید از عینکهایی استفاده نمایند که ضمن تامین بینایی کامل کارگر، شرایط ایمنی لازم را نیز برای آنان فراهم نماید.
کلاه ایمنی:
ماده ۲۹- کلاه ایمنی باید از مواد مقاوم در برابر احتراق ساخته شده و در برابر ضربه و نفوذ اجسام تیز و برنده از مقاومت کافی برخوردار باشد و نیز برای افراد برقکار باید عایق در برابر الکتریسیته باشد.
ماده ۳۰- وسایل جانبی که بر روی کلاه ایمنی نصب میشود، باید ایمن بوده و از نظر وزن و جایگیری اصول و موازین ایمنی رعایت گردند.
ماده ۳۱- استفاده از قطعات فلزی در داخل پوسته کلاه ایمنی ممنوع میباشد.
ماده ۳۲- باید به محض مشاهده علائم فرسودگی در تجهیزات داخلی کلاه ایمنی، آنها تعویض گردند.
ماده ۳۳- لبه جلویی کلاه ایمنی نباید مانع دید اطراف و یا استفاده از عینک شود.
ماده ۳۴- وزن کلاه ایمنی به انضمام کلاف آن باید حداکثر ۴۰۰ گرم بوده و در صورت اضافه شدن وسایل جانبی (لامپ، سپر محافظ صورت، بند چرمی چانه و غیره) نباید از ۴۳۰ گرم بیشترشود.
ماسک:
ماده ۳۵- وسایل محافظ دستگاه تنفسی باید به گونهای روی صورت قرار گیرند که هیچ گونه منفذی برای نفوذ گازها و ذرات گرد و غبار وجود نداشته باشد.
ماده ۳۶- شستشو و ضدعفونی نمودن ماسکها فقط با رعایت دستور العملها و توصیه شرکت سازنده و همچنین رعایت اصول ایمنی مجاز است.
ماده ۳۷- مواد تشکیلدهنده نیم فیلتر ماسکها باید از جنسی باشد که در هنگام تنفس ذرات آن جدا نگردد.
ماده ۳۸- عدسی چشمی باید به گونهای بر روی ماسک کامل نصب شود که از نفوذ گاز ممانعت به عمل آورد.
ماده ۳۹- عدسی چشمی ماسک کامل باید میدان دید مناسب و کافی را تامین نموده و باعث ایجاد اختلال در دید نشود.
ماده ۴۰- روی بدنه ماسک باید حداقل یک دریچه بازدم برای خروج گازهای تنفسی وجود داشته باشد.
ماده ۴۱- استفاده از فیلترهایی که به دریچه دم مجهز میباشند بر روی ماسکهای دارای دریچه دم ممنوع است.
ماده ۴۲- اتصال بین فیلتر و بدنه ماسک باید محکم و بدون منفذ بوده و فیلتر آن به سادگی قابل تعویض باشد.
ماده ۴۳- حداکثر وزن فیلتر همراه با نیمماسک نباید از ۳۰۰ گرم بیشتر و حداکثر وزن فیلتر همراه با ماسک نباید از ۵۰۰ گرم بیشتر شود.
ماده ۴۴- فیلتر باید در برابر دما، رطوبت و مواد فاسدکننده مقاوم و مستحکم باشد و لایههای میانی آن در برابر مواد خورنده مقاوم بوده و همچنین ذرات آن برای استفادهکننده مضر نباشد.
ماده ۴۵- نوع فیلتر به کار رفته در انواع ماسکها باید متناسب با نوع کار و شرایط محیطی و آلایندههای محیط کار باشد.(جدول شماره ۷ ضمیمه)
ماده ۴۶- درج تاریخ تولید و انقضاء برروی ماسک و فیلترهای آن الزامی بوده و برای فیلترهای ویژه (اکسیدهای نیتروژن - جیوه) باید مدت زمان استفاده و نوع کاربرد نیز درج گردد.
ماده ۴۷- در محیطهایی که میزان اکسیژن موجود در هوا کمتر از حد مجاز باشد کارگران باید از ماسکها و تجهیزات هوارسان متناسب با نوع فعالیت و با توجه به دستورالعملها و توصیههای شرکت سازنده و همچنین رعایت اصول ایمنی استفاده نمایند.
کفش ایمنی:
ماده ۴۸- کارگرانی که احتمال سقوط اجسام سنگین روی انگشتان پای آنها وجود دارد، باید از کفش یا چکمه با سرپنجه ایمنی استفاده نمایند.
ماده ۴۹- کارگرانی که با مواد خورنده سروکار دارند، باید ازکفشهای لاستیکی یا جنس مقاوم در برابر این مواد استفاده کنند.
ماده ۵۰ - کفشهای کارگرانی که با فلزات مذاب، مواد داغ و خورنده کار میکنند، باید مقاوم بوده و لبه کفش برای جلوگیری از نفوذ مواد مذکور به داخل آن کاملاً به پا و قوزک پا چسبیده و فاقد سوراخ بند کفش باشد.
ماده ۵۱ - کفشهای مورد استفاده در عملیات برق باید نارسانا و فاقد هر گونه قطعه فلزی بوده، همچنین دارای زبانه متصل به دو طرف کفش و ساق بلند باشد.
ماده ۵۲ - در محیطهایی که احتمال بروز جرقه الکتریکی وجود دارد، کفشهای کارگران باید فاقد هر نوع قطعه فلزی باشد.
ماده ۵۳ - در محیطهایی که احتمال نفوذ اجسام تیز و برنده به کف پا وجود دارد کارگران میبایست از کفشهای مخصوص که در زیره آن ورقه فلزی مقاوم به کار رفته استفاده نمایند.
محافظ گوش:
ماده ۵۴ - پلاگ باید به گونهای باشد که به سهولت و بدون آسیب در مجرای گوش خارجی قرار گرفته، آن را بپوشاند و به راحتی از گوش خارج نشود.
ماده ۵۵ - رعایت مسائل بهداشتی پلاگها الزامی بوده و در زمان عدم استفاده باید در محفظه مخصوصی نگهداری شوند.
ماده ۵۶ - گوشی حفاظتی باید کاملا لاله گوش را پوشانده، از مواد جاذب صدا ساخته شده و در تماس مستقیم با پوست ایجاد عرق و حساسیت نکند.
ماده ۵۷ - طول باند اتصالی گوشی حفاظتی باید متغیر و قابلانطباق با وضعیت سر باشد.
ماده ۵۸ - قابلیت ارتجاعی گوشی حفاظتی باید به حدی باشد که از ایجاد هر نوع فشار یا ناراحتی برای سر جلوگیری نماید.
ماده ۵۹ - بخشهای فلزی گوشی حفاظتی باید در برابر اکسیدشدن مقاوم بوده و قابل ضدعفونی کردن باشد.
دستکش حفاظتی
ماده ۶۰ - دستکشهای حفاظتی باید متناسب با خطرات احتمالی ناشی از کار انتخاب شوند.
ماده ۶۱ - استفاده از دستکش حفاظتی برای کارهایی که احتمال درگیری آن با قطعات متحرک ماشینآلات وجود دارد، ممنوع است.
ماده ۶۲ - کارگرانی که با برق سر و کار دارند، باید از دستکشهای عایق الکتریسیته متناسب با جریان و ولتاژ الکتریکی مصرفی استفاده نمایند.
ماده ۶۳ - بازوبند باید به گونهای باشد که ضمن قرارگیری و تثبیت در محل خود، حفاظت یکپارچه را برای دست فراهم نماید.
ماده ۶۴ - بازوبند و ساق دستکش باید حداقل به اندازه ۸ میلیمتر همپوشانی داشته باشند.
ماده ۶۵ - نشانهگذاری دستکشها باید علاوه بر مشخصات مشترک همه وسایل حفاظت فردی شامل موارد زیر باشد:
الف - اندازه (Size)
ب - حداکثر دما در مواردی که دمای مجاز برای تمیز کردن دستکش زیر °C ۸۲ است.
ماده ۶۶ - اندازه، جنس و شکل دستکش باید به گونهای باشد که ضمن تامین راحتی انگشتان، حرکت آنها به سادگی امکانپذیر باشد.
لباس کار:
ماده ۶۷ - لباس کار کارگرانی که احتمال درگیری آنها با قطعات متحرک ماشینآلات وجود دارد، باید کاملا بسته، فاقد شکاف، چین خوردگی، پلیسه، لبه برگردان، درز و یا موارد مشابه باشد.
ماده ۶۸ - آویزان کردن زنجیر، ساعت، کلید و نظایر آنها و نیز استفاده از شال گردن و موارد مشابه روی لباس کار اکیداً ممنوع است.
ماده ۶۹ - قسمت انتهایی و آزاد پوشش سر کارگران زن که با ماشینآلات دوار و یا در مجاورت آنها مشغول به کار میباشند بایستی به طور کامل داخل لباس کار قرار گیرد.
ماده ۷۰- لباس کار باید ضمن تامین حفاظت کافی، راحت، سبک و متناسب با بدن باشد.
ماده ۷۱- قسمتهایی از لباس کار که در تماس با بدن کارگر میباشد، باید فاقد زبری، لبههای تیز و برجسته باشد تا از تحریک پوست و یا هرگونه عوارض دیگر جلوگیری به عمل آورد.
ماده ۷۲- جهت نشانهگذاری لباس کار برای مشخص شدن نوع حفاظت ایجادشده، باید از علایم تصویری مربوط به آن استفاده گردد.(جدول شماره ۸ ضمیمه)
ماده ۷۳- لباس کار جوشکاری باید در برابر پرتاب ذرات داغ فلزی حاصل از جوشکاری یا برشکاری مقاوم باشد.
ماده ۷۴- لباس کار جوشکاران و برقکاران باید از جنس نارسانا بوده و فاقد قطعات فلزی از قبیل دکمه، زیپ و موارد مشابه باشد.
ماده ۷۵- لباس کار باید حتیالامکان فاقد جیب بوده و در صورت نیاز دارای در جیب باشد.
پیش بند:
ماده ۷۶- استفاده از پیشبند در مجاورت قطعات دوار و متحرک ماشینها ممنوع است و در صورتی که نوع کار اقتضاء نماید که حتما از پیشبند استفاده شود باید فاقد جیب، درز، بند جلو و قسمتهای آویزان بوده و به بدن بچسبد.
ماده ۷۷- پیشبندهای محافظ در برابر شعله، جرقه و فلزات مذاب، باید تمام سینه را پوشانده و از جنس مقاوم در برابر شعله تهیه شود.
ماده ۷۸- پیشبند مورد استفاده برای کار با اسیدها، مواد قلیایی و سایر مواد خورنده، باید تمام سینه را پوشانده و از جنس مقاوم در برابر آن مواد تهیه شود.
وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع:
ماده ۷۹- برای انجام هر گونه عملیات در ارتفاع، علاوه بر تامین جایگاه کار ایمن، استفاده از وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع الزامی است.
ماده ۸۰ - وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع باید با در نظر گرفتن نوع کار، شرایط محیطی، وزن شخص، ارتفاع و دیگر عوامل انتخاب شود.
ماده ۸۱ - استفاده از شوکگیر در وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع که در اثر سقوط آزاد شخص، امکان وارد آمدن فشار زیادی به بدن وی وجود دارد، الزامی است.
ماده ۸۲ - استفاده از میخ پرچ برای اتصال اجزای انواع کمربند ایمنی و هارنس ممنوع است.
ماده ۸۳ - قبل از استفاده از وسایل و تجهیزات حفاظت فردی کار در ارتفاع بایستی از سالم بودن اجزای آن اطمینان حاصل نموده و در صورت نیاز، اجزای آسیبدیده تعویض گردد.
ماده ۸۴ - هنگام استفاده از طناب ایمنی، حداکثر جابه جایی عمودی در زمان سقوط فرد نباید بیش از یک متر باشد.
ماده ۸۵ - طنابهای ایمنی باید با آب و مواد شوینده ضعیف شسته شده و توسط جریان هوا خشک شوند.
فصل چهارم - سایر مقررات
ماده ۸۶ - سپر محافظ صورت باید کاملا شفاف بوده و به گونهای باشد که میدان دید لازم را تامین نماید.
ماده ۸۷ - در موقع کار بر فراز یا در نزدیکی آب و موقعی که خطر غرق شدن وجود دارد باید از جلیقههای نجات استفاده شود.
ماده ۸۸ - کارگرانی که در مواجه با خطر پرتوهای یونساز میباشند باید از وسایل حفاظت فردی مناسب، مطابق آییننامه و مقررات حفاظت در مقابل خطر پرتوهای یونساز استفاده نمایند.
ماده ۸۹ - کارگرانی که دارای موهای بلند بوده و با ماشینآلات کار میکنند و یا در جوار آن مشغول کار هستند باید به وسیله سربند و یا وسیله حفاظتی دیگری موهای سر خود را کاملا بپوشانند.
ماده ۹۰- به منظور محافظت قسمتهای پایینی ساق پای کارگرانی که در معرض پاشش فلزات مذاب یا جرقههای جوشکاری قرار دارند باید از گتر حفاظتی مناسب استفاده گردد.
ماده ۹۱- کلیه واردکنندگان، تولیدکنندگان، فروشندگان، عرضهکنندگان وسایل حفاظت فردی و همچنین کارفرمایان مکلف به رعایت موارد حفاظت فنی و ایمنی میباشند.
ماده ۹۲- به استناد مواد ۹۱ و ۹۵ مسئولیت رعایت مقررات این آییننامه بر عهده کارفرمای کارگاه بوده و در صورت وقوع هرگونه حادثه به دلیل عدم توجه کارفرما به الزامات قانونی، مکلف به جبران خسارت وارده به زیاندیدگان میباشد.
این آییننامه مشتمل بر ۴ فصل و ۹۲ ماده به استناد مواد ۸۵ و ۹۱ قانون کار جمهوری اسلامی ایران در جلسه مورخ ۱۳۸۹/۱۰/۱۳ شورای عالی حفاظت فنی تدوین و در تاریخ ۱۳۹۰/۳/۲۱ به تصویب وزیر کار و امور اجتماعی رسیده است.
آییننامه مذکور جایگزین آییننامه وسایل حفاظت انفرادی مصوب ۱۳۴۰/۱۲/۲۱ شورای عالی حفاطت فنی میباشد.
وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی - عبدالرضا شیخالاسلامی