رای شماره ۱۰۷ مورخ ۱۳۷۰/۰۸/۱۴ هیات عمومی دیوان عدالت اداری
کلاسه پرونده:۱۰۲/۷۰
شماره دادنامه:۱۰۷
تاریخ رای: سه شنبه ۱۴ آبان ۱۳۷۰
شاکی:آقایان جعفر عزیزی. ابوالفضل عباسپور. بایرام بالاکشتیزاده. بهزاد مولایی
موضوع: ابطال بخشنامه شماره ۱۰۲۲/۱۵/۶۸- ۲۰/۹/۶۸
مقدمه: شکات در دادخواست تقدیمی اعلام داشتهاند: در قانون تربیت بهداشتکاران دهان و دندان دوره آموزشی نسبتاً کاملی برای داوطلبان این دوره پیشبینی و اجرا گردیده است در حالی که طبق تبصره ۶ قانون مذکور فارغالتحصیلان از اشتغال آزاد و داشتن مطب محروم شدهاند و در نتیجه تنظیم کنندگان آییننامه اجرایی قانون مذکور با توجه به سطح معارت و دانش فارغ التحصیلان این دوره نسبت به دانشآموختگان دورههای کاردانی و محرومیت آنان از داشتن حق مطب خدمات آنان را ارج نهاده و در بند ۸ آییننامه فوقالاشعار دستمزد و مزایای این افراد را ۵۰% حقوق و مزایای دندانپزشکانی تصویب کرده که به طور تمام وقت و بدون داشتن حق مطب در خدمت وزارت بهداری و در محل خدمت همان بهداشتکار باشند ما نیز بخاطر همان امتیاز و نیز امتیاز ادامه تحصیل پس از فراغ از انجام تعهد پنجساله خدمت در مناطق محروم به تحصیل در این دوره روی آوردیم. مسئولین فعلی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی نیز به تفاوت فاحش دوره تربیت بهداشتکاران با سایر دورههای کاردان واقف و معاونت محترم آموزشی وازرتخانهی مذکور واحدهای درسی آن را یک و نیم برابر کاردانی و دوره تحصیلی آن را ۵/۴ سال و منتظر عنوان جدیدی غیر از کاردانی برای مدرک تحصیلی فارغالتحصیلان این دوره است. با وصف این به جای اجرای ماده ۸ آییننامه طی بخشنامه ۱۰۲۲/۱۵/۶۸- ۲۰/۹/۶۸ آن را لغو و حقوق و مزایای ما را تابع ضوابط سازمان منطقهای همانند سایر کاردانهای بهداشتی دانسته است که به آن اعتراض داریم و لغو آن را خواستاریم. مدیر کل دفتر امور حقوقی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی در پاسخ به شکایت مذکور طی نامه شماره ۲۴۱۲/۵-ن-۱/۸/۷۰ اعلام داشتهاند: در قانون تربیت بهداشتکار دهان و دندان هیچگونه مزیتی از نظر حقوقی و مزایا برای این افراد مقرر نشده است تا حقی برای آنان ایجاد کند. بهداشتکاران دهان و دندان طبق قانون اجازه تاسیس مطب مصوب ۱۳۶۲ مجاز به تدسیس مطب نیستند و طبق نص صریح ماده ۳ قانون مربوط بمقررات امور پزشکی و دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی مصوب سال ۱۳۳۴ هیچ فردی بدون داشتن پروانه دندانپزشکی حق دخالت در امور دندانپزشکی را ندارد. مفاد ماده ۸ آییننامه اجرایی قانون تربیت بهداشتکار دهان و دندان خلاف قوانین و ضوابط استخدامی بود زیرا طبق آییننامه نمیتوان حقوق و مزایایی بیش از آنچه در قوانین مقرر گردیده برای مستخدمین دولت تعیین نمود و به لحاظ مغایرت این امر با قانون ماده ۸ فاقد اعتبار بوده و حقی برای کسی ایجاد نمینماید تا ادعایی متصور باشد و بهمین دلیل نیز از ابتدا مفاد ماده ۸ آییننامه مذکور اجراء نگردید تا اینکه شورای معاونین در جلسه ۶/۹/۶۸ ماده مذکور اصلاح و حقوق و مزایای بهداشتکاران را مطابق قانون مربوط اعلام شد و بخشنامه شماره ۱۰۲۲ نیز به منظور اعلام اصلاح آییننامه بواحدها ذیربط صادر گردیده است.
هیات عمومی دیوان عدالت اداری، در تاریخ فوق به ریاست حجت الاسلام محمد رضا عباسی فرد و با حضور روسای شعب دیوان تشکیل، و پس از بحث و بررسی و انجام مشاوره به اتفاق آراء به شرح آتی، مبادرت به صدور رای مینماید.
رای هیات عمومی
نظربه اینکه قانون تربیت بهداشت کار دهان و دندان به منظور گسترش خدمات درمانی و بهداشتی در روستاها مصوب ۱۳۶۰/۰۱/۲۳ از نظر حقوق و مزایا پیش بینی خاصی ننموده و نیز قانون اجاره تاسیس مطب مصوب ۱۳۶۲/۰۵/۱۸ اجازه تاسیس مطب را منحصراً مربوط به پزشکان و دندانپزشکان و متخصصین رشتههای پزشکی دانسته و بنابراین بخشنامه شماره ۱۰۳۲/۱۵/۶۸ شورای معاونین وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی مطابق قوانین حاکم بر مورد تشخیص میشود و حکم برد شکایت شکات صادر و اعلام میگردد.
رئیس هیات عمومی دیوان عدالت اداری - محمد رضا عباسیفرد