نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۳/۶۴۵ مورخ ۱۴۰۳/۱۰/۰۴

در برخی موارد اموال خاصی؛ مانند قطعاتی از بالگرد و یا مواد نانویی، از سوی محکوم‌علیه معرفی می‌شود که به‌رغم تجدید عملیات مزایده، خریداری پیدا نمی‌شود و محکوم‌له رفع توقیف از مال به لحاظ عدم قابلیت فروش و به تبع آن اعمال ماده ۳ قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی مصوب ۱۳۹۴ و صدور دستور جلب محکوم‌علیه را درخواست می‌کند؛ آیا در چنین مواردی این درخواست قابلیت پذیرش دارد؟

مقصود از معرفی مال توسط محکوم‌علیه یا شخص دیگری به منظور استیفای محکوم‌به، آن چنان مالی است که امکان فروش آن و استیفای محکوم‌به از آن میسر باشد. هرگاه به تشخیص دادگاه، فروش اموال معرفیشده به وسیله اجرای احکام امکان‌پذیر نباشد، با توجه به مقررات ماده ۳۴ قانون اجرای احکام مدنی مصوب ۱۳۵۶، پذیرش این اموال به عنوان مال قابل فروش صحیح نیست. تشخیص قابلیت یا عدم قابلیت پذیرش مال معرفی‌شده برای وصول محکوم‌به و نیز موارد اعمال ماده ۳ قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی مصوب ۱۳۹۴ و انطباق قانون با مصادیق خارجی بر عهده مرجع ذی‌ربط است.