نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۱۸۷ مورخ ۱۴۰۴/۱۱/۰۷

چنانچه مجازات تکمیلی به صورتی نباشد که با عدم انجام آن توسط محکوم‌علیه بتوان میزان آن را تا یک سوم افزایش داد (بر اساس ماده ۲۴ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲)؛ به عبارت دیگر، نوع مجازات تکمیلی به گونه‌ای نباشد که قابل افزایش تا یک سوم باشد، تکلیف دادگاه صادر‌کننده حکم قطعی چیست؟

به صراحت ماده ۲۴ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، چنانچه محکوم طی مدت اجرای مجازات تکمیلی، مفاد حکم را رعایت نکند، دادگاه صادرکننده حکم برای بار اول مدت مجازات تکمیلی را طبق مقررات این ماده افزایش می‌دهد. در صورت تکرار این موضوع (عدم رعایت مفاد حکم مجازات تکمیلی) دادگاه می تواند مابقی محکومیت مجازات تکمیلی وی را به حبس یا جزای نقدی درجه ۷ یا ۸ موضوع ماده ۱۹ قانون یادشده تبدیل کند؛ بنابراین، افزایش مجازات تکمیلی اصولاً منتفی است و آنچه به صراحت در ماده فوق آمده است، افزایش «مدت مجازات» است؛ بدیهی است در خصوص مجازات‌های تکمیلی که انجام آن بر عهده محکوم نیست؛ مانند انتشار حکم محکومیت در روزنامه یا اخراج اتباع بیگانه از کشور، افزایش مدت مجازات تکمیلی به عنوان ضمانت اجرای عدم اجرای مجازات تکمیلی از سوی محکوم، موضوعاً منتفی است.