نظریه مشورتی شماره ۷/۹۶/۲۴۹۰ مورخ ۱۳۹۶/۱۰/۱۸

تاریخ نظریه: ۱۳۹۶/۱۰/۱۸
شماره نظریه: ۷/۹۶/۲۴۹۰
شماره پرونده: ۹۶-۱۸۶/۱-۱۲۴۵

استعلام:

با عنایت به رأی وحدت رویه شماره ۷۵۶- ۱۳۹۵/۱۰/۱۴ هیأت عمومی دیوان عالی کشور که اظهار داشته با توجه به تاکید مقنن بر تمام محکومیت های تعزیری درصدر ماده ۴۴۲ قانون آئین دادرسی کیفری که از یک سو وارفاقی بودن این ماده و اینکه در صورت تردید در شمول حکم طبق اصل تفسیر قانون به نفع محکومٌ علیه مشمول حکم ماده ۴۴۲ قانون مذکور نسبت به محکومیت های تعزیری قابل فرجام با موازین قانونی و اصول کلی دادرسی سازگارتر است علیهذا به نظر اکثریت اعضای هیأت عمومی دیوان عالی کشور رأی شعبه اول دادگاه انقلاب اصفهان در حدی که با این نظر مطابقت دارد صحیح تشخیص داده می‌شود این رأی طبق ماده ۴۷۱ قانون آئین دادرسی کیفری در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور دادگاه ها و سایر مراجع اعم از قضایی و غیر آن لازم الاتباع است آیا رأی وحدت رویه مذکور که از زمان صدور حقی را برای محکومین ایجاد کرده و این حق به حال آنان مساعد بوده و از موارد اخف می‌باشد صراحتاً اعلام نمایند که قابلیت تسری به احکام ما قبل از صدور رأی وحدت رویه که در حال اجرای حکم هستند طبق ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ علی الخصوص بند ب آن ماده می‌باشند یا خیر.

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:

منظور از «رأی اجرا نشده یا در حال اجرا» مذکور در قسمت آخر ماده ۴۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و اصلاحات و الحاقات بعدی، به لحاظ آنکه، آرای وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور در واقع تفسیر صحیح قانون است، تمامی آرای قطعی اجرا نشده و در حال اجرا است که در خصوص آرای قطعی کیفری یاد شده، باید با لحاظ ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲، اقدام لازم معمول گردد. به کار بردن عبارت «آراء مذکور» در انتهای ماده ۴۷۱ صدرالذکر، موید این استنباط است.