نقش دیوان عالی کشور در مورد قرار عدم صلاحیت صادره از شورای حل اختلاف

رأی خلاصه جریان پرونده

خانم ن. الف. دادخواستی به طرفیت آقای ح. ح. به خواسته الزام خوانده به پرداخت بیست و هشت میلیون و پانصد هزار ریال به انضمام خسارت تأخیر تأدیه و هزینه های دادرسی به شورای حل اختلاف یزد تقدیم کرده و توضیح داده است که طبق قرارداد منعقده در تاریخ ۹۴/۴/۱ که به مدت یک سال بود در شهریور ۹۴ اینجانب را اخراج نموده و هیچ گونه حق و حقوقی و مزایایی پرداخت نکرده و بیمه نیز پرداخت نکرده است تقاضای رسیدگی و صدور حکم شایسته را نموده است پرونده برای رسیدگی به شعبه ۲۱ آن مرجع ارجاع و آن شعبه طی دادنامه شماره ۱۲۰-۹۵/۱/۲۶ با این استدلال که رابطه طرفین با همدیگر رابطه کارگری و کارفرمایی است و طبق ماده ۱۵۷ قانون کار رسیدگی به موضوع در صلاحیت هیئت تشخیص اداره کار و امور اجتماعی شهرستان یزد می باشد قرار عدم صلاحیت به صلاحیت مرجع اخیرالذکر صادر کرده و پرونده را برای تشخیص صلاحیت به دیوان عالی کشور ارسال و به این شعبه ارجاع شده است هیأت شعبه در تاریخ بالا تشکیل گردید. پس از قرائت گزارش آقای علی اکبری عضو ممیز و ملاحظه اوراق پرونده درخصوص تشخیص صلاحیت مشاوره نموده چنین رأی می دهد:

رأی متن رأی

رأی شعبه
مواد مرتبط با حل اختلاف در صلاحیت در قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی راجع به اختلاف مابین دادگاه ها و نیز دادگاه ها با مراجع غیر قضایی است و مرجع اظهارنظر درخصوص قرار عدم صلاحیت صادره از ناحیه شوراهای حل اختلاف در قوانین دیوان عالی کشور ذکر نشده است لذا پرونده قابل طرح در دیوان عالی کشور نمی باشد دفتر پرونده جهت هرگونه اقدام مقتضی اعاده گردد.
شعبه ۴۰ دیوان عالی کشوررئیس: عبدالمحمد خالصی عضو معاون: علی اکبری